marimanta

Cando os animais falaban

2012-01-22T17:17:00.010+01:00

¿POR QUE SE CHAMA CARACOL, O CARACOL?

¿Queredes saber por que lle chaman caracol ó caracol?
Unha vez estaban Xesús Cristo e San Pedro poñéndolle nome a tódolos animais e xa acabaran de poñérllelo a todos agás a un bichiño pequerrecho con cornos que ía arrastrándose moi a modo polo medio dunha horta. San Pedro, ó velo, dixo:
—Xesús, quédanos ese sen nome. ¿Como lle poñemos?
E ponse Xesús a cavilar e di:
—Pois mira, xa está, como vai cara a unha col, ímoslle poñer caracol.
E salta o caracol todo amolado:
—¡Pois menos mal que non ía cara a un allo!

Texto extraído do libro:

Título: Cando os animais falaban. Cen historias daquel tempo

Autores: Xosé Miranda e Antonio Reigosa

Ilustrador: Andrés Meixide

Editorial: Xerais

Este libro trata sobre a orixe de moitos fenómenos naturais e conductas humanas, nun tempo en que os animáis falaban entre eles e cos homes, e había paz e harmonía e todo na terra era benestar.
Son contos tirados da tradición oral galega, que explican, á súa maneira, por qué as cousas son dese xeito e non doutro. Refírense os tempos primitivos, os tempos da creación, cando se decidiu que as cousas fosen como son, que a cobra non tivese patas, de onde saen os sapoconchos, que o sol tivese raios e a lúa cuartos, como se pode saber que día vai facer mañá, por que o Eume ten curvas.

Isaac Díaz Pardo

2012-01-06T11:42:00.007+01:00

Imaxe recollida da Biblioteca Virtual Galega.

Dende este humilde blog nada podemos engadir a todo o dito sobre a figura irrepetible de Isaac Díaz Pardo e o que supuxo para Galicia a súa gran labor.
Podemos, iso si, facer pública a admiración e o agradecemento que desperta en nós a súa obra e a súa persoa e asegurar que sempre vivirá na nosa memoria. Esperamos que a semente que el espallou siga dando froitos.

Queremos destacar, por tratarse máis directamente do noso ámbito, a aportación á literatura infantil e xuvenil dende Ediciós do Castro, á que lle debemos a publicación de xoias coma Memorias dun neno labrego, Cartas a Lelo, O cabaliño de buxo, de Xosé Neira Vilas; O noso Pepe, Chuchamel, Contos para a escola, de Concha Blanco; A meiga Dona Paz, de Antoniorrobles, …

Milu

2012-01-02T12:53:00.004+01:00

Autor: Manuel Rivas

Ilustradora: Aitana Carrasco

Editorial: Kalandraka

Milu vivía feliz na súa casa, cos seus pais e a súa inseparable amiga Nana, ata que os pais comezaron a perder cousas e xa non puideron ocuparse dela e entón todo cambiou…

Milu é a voz de moitos nenos e nenas que atravesan situacións de desvantaxe social e necesitan de axuda para poder recuperar o seu dereito a vivir en familia e con el a esperanza dun futuro mellor.
É un libro solidario posto que o 10% do recadado na súa venda vai parar á Fundación Meniños.

La habitación encantada

2011-12-19T19:07:00.004+01:00

Precioso conto de Juan Carlos Ortega, emitido en Radio Nacional, no programa No es un día cualquiera. Escoitádeo.

A la carta

> Radio

> Radio Nacional

> No es un día cualquiera

> No es un día cualquiera - La habitación encantada

Seguramente poucos poderán ter unha biblioteca privada na súa casa, pero si podemos disfrutar dos nosos libros favoritos e, por suposto, das bibliotecas públicas.

Astérix o Galo

2011-12-06T19:24:00.003+01:00

«Estamos no ano 50 antes de Jesucristo. Toda a Galia está ocupada polos romanos… ¿Toda? ¡Non! Unha aldea poboada por irredutibles galos resiste aínda e sempre ao invasor...»

Así comeza cada unha das historias portagonizadas por Asterix e Obélix.

Astérix o Galo é unha serie de historietas cómicas creada por René Goscinny (guión) e Albert Uderzo (debuxo), aparecida por primeira vez o 29 de outubro de 1959.
Astérix vive nunha aldea ficticia ao noroeste da Galia, a única parte do país que non foi conquistada aínda por Xulio César, emperador romano. A aldea está rodeada por catro campamentos romanos: Babaórum, Acuárium, Láudanum y Petibónum.
A resistencia destes aldeáns débese á forza sobrehumana que adquiren despois de beber unha poción máxica que prepara o druida da aldea, Panorámix. Astérix está sempre acompañado polo seu amigo Obelix e o can deste, Idéfix. Outros personaxes importantes son: Asurancetúrix, o bardo, Abraracúrcix, xefe da aldea e a súa muller, Karabella, Ordenalfabétix, o vendedor de peixe, Esautomátix, o ferreiro, Edadepiédrix, o máis ancián da aldea.
Foi traducida a moitos idiomas e está dispoñible en multitude de países, o que fai que sexa a historieta francesa máis popular do mundo xunto con Tintín. Existen varias versións cinematográficas das súas aventuras e preto de París podemos visitar o parque de atraccións Parc Astérix.
Un elemento clave do seu grande éxito é o feito de que contén elementos cómicos para lectores de distintas idades, que manteñen a súa vixencia a pesar do paso dos anos.
Nalgún momento acusouse aos autores de chauvinistas polos tópicos sobre os distintos pobos de Europa que se reflexan nas diversas historias, ao que Goscinny contestou que “Astérix é unha parodia. Eu diría, si acaso, que é precisamente unha parodia do chauvinismo...”

Tintín

2011-11-06T09:05:00.004+01:00

Unha vez máis podemos ver unha obra literaria adaptada ao cine.
Nesta ocasión trátase da serie de historietas creada polo autor belga Georges Remi (Hergé), que está constituída por un total de 24 álbums, publicados dende 1930 ata 1976. O último, Tintín e a Arte-Alfa, non chegou a rematarse, aínda que se publicaron posteriormente os bosquexos realizados polo autor.
Tintín é un intrépido reporteiro de aspecto xuvenil e idade nunca aclarada que viaxa por todo o mundo xunto co seu can Milú, acompáñano unha serie de personaxes secundarios, tan célebres coma el, entre eles, o capitán Haddock, o profesor Tornasol, os detectives Hernández e Fernández e a cantante Bianca Castafiore.
As aventuras destes personaxes están coidadosamente ambientadas en escenarios reais dos cinco continentes, e en lugares imaxinarios, tales como Syldavia ou San Theodoros, e lévano a vivir os principais conflictos da época: dominación colonial, revolución rusa, tráfico de esclavos, viaxe á lúa…
A fama de Tintín non estivo libre de polémicas, xa que algúns dos primeiros álbums da serie recibiron críticas por mostrar supostamente unha ideoloxía colonialista e racista como é o caso de cando Tintín viaxa ao Congo belga. Máis tarde, en cambio, ponse de lado dunha minoría oprimida: denunciando a opresión que sufriron os indios en Estados Unidos, a intervención xaponesa en China ou rescatando a uns peregrinos á Meca, todos eles negros, que ían ser vendidos como escravos por uns traficantes.
Unha característica chamativa da serie é a ausencia casi absoluta de personaxes femininos. O único importante, a cantante Bianca Castafiore, é sobre todo un personaxe cómico. Ningunha das outras mulleres que aparecen ten unha auténtica relevancia.

Nós propoñémosvos que disfrutedes da lectura destes famosos cómics e saquedes conclusións propias.

A nena de auga e o príncipe de lume

2011-10-03T21:04:00.004+02:00

"Eu quería contar un conto pero non trouxen ningún...
—Podes facer un aquí agora...
—¡Ai xa! ¡Mira ti que ben! ¿E como se fai un conto?
—O primeiro que hai que ter é alguén para llo contar.
—¡Cóntamo a min! ¡Cóntamo a min!
—¡E a min tamén! ¡A min tamén!
—Xa teño logo a quen llo contar. ¿E a ti como che gustan os contos?
—A min gústanme os contos de auga... "

Autor: Xabier P. Docampo
Ilustrador: Xosé Cobas Gómez
Editorial: Xerais

Contén 5 contos curtos.
O primeiro, que lle da nome ao libro, reproduce unha conversa na que o autor e o “público” van dando ideas e construíndo un conto.
Nos seguintes atopamos un mando a distancia especial, un verme que se transforma, un cabalo de cartón e un boneco de papel, todo para expresar ilusións e desexos que todos nós compartimos.

Como escoller un bo libro infantil

2011-09-18T12:13:00.005+02:00

Temos que ter en conta que a literatura infantil non só é a que len os nenos e nenas, senón tamén a que poden ler.

Averiguar como son os libros. Dentro de cada libro agárdanos un mundo inmenso.
Fiémonos dos ollos. Un libro bonito é, de primeiras, un bo libro.
Explorar máis alá da vista. Tamén hai libros marabillosos que por fóra non o parecen.
Coñecer os nenos. Cada nena ou neno ten os seus intereses.
Tódolos libros son un bo xoguete. Serven para mirar, sentir, pintar, escoitar, contar, ler.
Os bos libros infantis son sempre bos libros.

Marimanta entrevista a Xabier Puente Docampo

2011-08-30T12:43:00.003+02:00

Naceu o 5 de abril de 1946 en Rábade (Lugo). Aos sete meses a familia trasladouse a Castro de Ribeiras de Lea, onde foi por primeira vez á escola. No comezo da adolescencia fóronse vivir á Coruña onde estudou o bacharelato e maxisterio.
Traballou como mestre en varios colexios e durante oito anos en Preescolar na Casa.
Sempre estivo relacionado cos movementos de renovación pedagóxica, escribiu libros de texto para a escola e textos didácticos e pedagóxicos, fixo actividades de narración oral e deu cursos sobre a didáctica da lingua e a literatura, sobre a lectura e a súa implantación escolar e social, sobre a narración oral, a súa estrutura, a súa influencia na literatura escrita e a súa utilización didáctica, tanto en Galicia coma fóra.
Participou na creación da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (GALIX) na que pertenceu durante cinco anos á súa xunta directiva, dous deles como presidente.
Recibiu diversos premios: Premio "Feira do Libro de A Coruña, 1989", polo conxunto da obra narrativa; Premio "Emilia Pardo Bazán" do Ministerio de Educación; Premio "Rañolas 1994" á mellor obra de Literatura Infantil e Xuvenil en Galicia; "Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil 1995"; "Honourl List IBBY 1996"; "The White Ravens 1997" de la Jugendbibliothek de Munich; Premio "Lecturas" da Asociación do Libro Infantil e Xuvenil de Galicia (GALIX) de 2004; "The White Ravens 2005" da Jugendbibliotethet de Munich.
É autor, entre outras, das obras: A casa da luz, A nena de auga e o príncipe de lume, Cando petan na porta pola noite, Cun ollo aberto e outro sen cerrar, ¡Estampado!, Historias para calquera lugar, Nube de neve, O armario novo de Rubén, O home que inventou unha maneira de andar, O misterio das badaladas, O Pazo Baleiro, Os ollos de Ramón, Un conto de tres noites, Imos xuntos camiñar.

Isto é o que contestou ás nosas preguntas:

Nome?
Xabier P. DoCampo
Profesións?
Fun mestre durante corenta anos, agora estou xubilado e a miña profesión ficou reducida á de escritor.
Anos adicados á escritura infantil e xuvenil?
Escribo desde moi neno (11/12 anos), sempre me gustou. Hai xa 25 anos que publiquei o meu primeiro libro de LIX.
Como se che ocorreu adicarte a isto?
Hai dúas razóns, ou máis ben dúas causas. Fun criado nunha casa na que o feito de narrar estaba sempre presente. Todas as noites se contaban historias e iso fixo que me afeccionase á narración. A outra é que desde moi neno me gustou ler, e lin toda miña vida moito e sigo a ler.
Escribes con rapidez as obras ou cústache sacalas adiante?
Artellar o argumento dunha historia non leva nada, pero desenvolver a creación completa, escribila, iso si que me leva bastante tempo. No caso das novelas ou dos libros de contos, lévame anos.
Como aparecen as ideas para as historias?
Como dixen antes os argumentos preséntanseme seguido e non me custa inventalos, pero a literatura faise na linguaxe e iso xa non é tan doado nin tan rápido é cousa de traballo e tempo.
Autores de literatura preferidos?
Álvaro Cunqueiro, Robert Louis Stevenson, Chejov, William Faulkner, Lewis Carroll, J. M. Barrie, Juan Farias...
Realmente as obras de literatura infantil e xuvenil só son para nenos e adolescentes?
Eu trato de escribir para todas as persoas, teñan a idade que teñan, sexan do sexo que sexan e coman o que coman. Se non o fixese así deixaría este oficio. Agora ben, poño moito interese en que o que eu escribo poida ser comprendido e que lle poida interesar e gustar tamén aos máis novos.
Próximos proxectos confesables?
Traballo coma un tolo nunha novela que comecei hai nove anos e que quero rematar para marzo ou abril. Aínda non ten título, por tanto nada máis podo dicir dela.
Un millón de grazas. Prometemos fidelidade absoluta!

O neno que tiña medo dos robots/ O robot que tiña medo dos nenos

2011-08-15T11:32:00.007+02:00

Autor
Miguel Vázquez Freire

Ilustrador
Xosé Tomás

Editorial
Rodeira - Edebé

Álbum publicado con dous comezos diferentes e un final común nas páxinas centrais do libro.
Dous protagonistas distintos aos que lles ocorre o mesmo: Luis, un neno humano e AX-B10, un robot de última xeración.
O día comeza igual para os dous, o despertador, o almorzo, … e a advertencia dos pais de que teñan coidado cos coches da rúa, de que crucen cos semáforos en verde; e o máis importante:
Luis debe evitar aos nenos robots, os maiores enemigos dos nenos humanos!
AX-B10 debe evitar aos nenos humanos, os maiores enemigos dos nenos robots!
Camiño da escola, con tanta xente e tantos coches Luis non pode evitar verse empuxado cara ao robot. AX-B10 empuxado pola multitude, non pode evitar o peligroso encontro co neno.
Que pode pasar agora?

Trátase de analizar o medo ao diferente, o temor ao descoñecido e poñer a imaxinación a funcionar porque o final está nas nosas mans.

Ler... tamén en verán

2011-07-26T09:19:00.001+02:00

Chega o verán, ese tempo case máxico para os pequenos no que apremia unha tentación en apariencia moi sá: esquecer todo o que teña que ver co académico, co estudo e coa disciplina da aula e da escola en xeral. Chega tamén, entón, un período de distensión necesaria para aquelas e aqueles que empregaron moitas, moitísimas enerxías en sacar o curso adiante, en cumprir uns programas (falo de alumnos e de profesores), de rematar, en fin, un ciclo vital. E resulta perfectamente comprensible ese desexo de abandonalo todo temporalmente, polo menos até o vindeiro curso.

E emprego a palabra “tentación” porque, na cultura que nos veu nacer, é frecuente asociar algo tan corrente como ler a unha situación académica, ou que, polo menos, debe ter unha xustificación. Na maioría das ocasións “lemos para algo”: lemos o xornal para informarnos da actualidade; lemos libros profesionais para desenvolver mellor o noso traballo; pero que pasa cando lemos porque si?

Que ocorre cando unha persoa le por puro hedonismo, polo mesmo motivo que vai ao cine, desfruta dunha boa comida ou recibe unha masaxe? Que ocorre cando lles dicimos aos nosos pequenos que tras os libros e os contos (non confundamos ambas palabras) hai unha fonte incrible de pracer? E que ocorre cando non só llelo dicimos senón que participamos con eles dese marabilloso proceso de encontro cunha realidade pluridimensional que é a literatura e, en fin, a vida mesma?

É preciso que, ao chegar o verán, os nosos nenos e nenas deixen de soñar a habitar outros lugares, a vivir outras vidas, e mesmo a habitar outras épocas? A literatura infantil, non o esquezamos, non é “cousa de nenos”. Non se trata de historias para os que non entenden, de inferior categoría, ou de pouca importancia vital. Os nosos pequenos son, simplemente, pequenos. Pero non tontos. E os libros que os autores (escritores e ilustradores) crean para eles non contan verdades menos “serias” que as historias de adultos. Simplemente están contadas nunha clave adaptada á súa idade e momento evolutivo.

Porque hai libros que axudan aos nenos a comprender a separación entre pais e fillos (a morte, as viaxes, as separacións,...); outros fálanlles da amizade, do amor aos amigos, ás parellas; noutros atoparán como vencer moitos dos medos que a cotía viven con eles; e na maioría deles, se están ben construídos, aprenderán a sentir un bocadiño máis da vida que pouco a pouco van coñecendo. E os libros, en si, non son máis importantes que unha boa película, un bo videoxogo, unha boa obra teatral, unha boa obra musical, ... porque todas elas son “lecturas” da realidade.

Pero os nenos, sobre todo nas súas idades máis temperás, precisan de “mediadores” que lles lean, nunhas ocasións, e que lles “contaxien”, noutras. No verán xa non está o mestre ou a mestra que lles estimule o pracer por saber e emocionarse. Agora estamos nós, con eles. Dicía a escritora e profesora Teresa Durán que o acto da lectura infantil debería ser un “ménage à trois”, un acto amoroso de a tres. Porque ler un libro a un pequeno non é ler as letras, os parágrafos, as páxinas...e xa está. Ler un conto a un neno é, ante todo, emocionarse con el, asustarse con el, berrar con el, aínda que iso signifique saltar parágrafos, ou mesmo cambiarlle o nome a algún personaxe.

Se comprendésemos que ler con pequenos é un acto de amor, visitaríamos máis as librerías e as bibliotecas, que teñen seccións especializadas para eles. Destinaríamos parte do que a crise nos permite a enriquecer, de a pouquiño, a súa biblioteca particular, onde agochan os seus tesouros persoais. E, sobre todo, buscaríamos o tempo necesario (e imprescindible) para ter momentos de intimidade cos pequenos, nos que enfrontármonos xuntos a monstros, príncipes, viaxes marabillosas, xentes doutras terras, e, entre risos, sorpresas e páxinas, írmonos quedando durmidos, coa ansia de, o día seguinte, volver a empezar.´

Xosé Tomás (Colectivo Marimanta)

Marimanta entrevista a Miguel Vázquez Freire

2011-07-10T11:56:00.005+02:00

Naceu en Corcubión no ano 1951. É profesor de Filosofía no ensino secundario. Foi director da revista infantil “Golfiño”, codirector da colección Merlín de Edicións Xerais de Galicia e co-autor dos materiais educativos de Filosofía de Xerais. Promotor de «Pé de Imaxe» e de Nova Escola Galega, pertence ao consello de redacción da Revista galega de educación. Da súa obra narrativa destaca Proxecto Pomba Dourada (1987), As aventuras do Gato Bógar (1989), A malvada María Xosé (1989), A cor do elefante e outros contos (1994), Anxos en tempos de chuvia (1997), A primeira máquina de fotos (1998), O neno que tiña medo dos robots. O robot que tiña medo dos nenos (1998), Contos de Reis e de Nadal (2007), O souto escuro e perigoso (2011), a peza teatral A princesiña Socorro, o trobeiro Carolo e o demo dos cornos (1995), en colaboración con Gloria Sánchez. No apartado de narrativa para adultos destaca o conxunto de relatos breves Galería de esquecidos de Feliciano Lobelos (1993).

Esta é a entrevista que concedeu ao noso colectivo:

Nome?
Miguel Vázquez Freire
Profesións?
Profesor de Filosofía de instituto de ensino secundario.
Anos adicados á escritura infantil e xuvenil?
Comecei dirixindo unha pequena revista para lectores infantís en Madrid arredor do ano 1975.
Como se che ocorreu adicarte a isto?
Foron circunstancias, en parte fortuítas, en parte procuradas. A oportunidade de dirixir a revista infantil –que finalmente foi publicada en formato libro co nome “Escocuentos”- foi resultado dun azar. Logo xa eu encontrei que a comunicación cos lectores infantís era algo que me interesaba especialmente, que conectaba coa miña vocación docente, e xa nunca o deixei.
Escribes con rapidez as obras ou cústache sacalas adiante?
Eu son un escritor lento, que maduro moito as ideas, que desboto moitas máis das que finalmente acaban medrando, e que corrixo tamén moito antes de dar por pechado un libro. Por outra banda, hai historias que saen correndo, case enteiras desde o primeiro momento, en especial no caso dos contos; e outras que se atoan, que reclaman pelexas moitas veces longas e demoradas.
Como aparecen as ideas para as historias?
Aparecen como e cando elas queren. As ideas andan por aí, ceibes, e un pode atopalas nos tempos e lugares máis inesperados: nunha persoa que cruza a rúa entre os coches, nunha nova nos xornais, na anécdota escoitada de boca dun amigo ou amiga, nas accións as veces máis aparentemente insignificantes dun neno ou dunha nena que coñeces, nos libros que les e nas pelis que ves, nas historias do pasado, no que imaxinas para o futuro, nas luces, nas sombras...
Autores de literatura preferidos?
Son tantos que a lista se faría interminable. E cambian co tempo. Teño autores para cando estou triste e outros para cando ledo, algúns para cando dispoño de tempo e podo ler de vagar, outros para ler axiña, uns para viaxar e outros para ler na cama antes de durmir. E hai algúns que serven para todo como, por exemplo, Álvaro Cunqueiro, que ten contos lixeiros e novelas máis densas, ten poesía e ten teatro, e ten, sobre todo, unha escrita que soa sempre a música e a palabra exactas.
Realmente as obras de literatura infantil e xuvenil son para nenos e adolescentes?
Vaia, isto é algo así como preguntar se realmente os triángulos teñen tres ángulos! Eu diría que se non son para nenos e adolescentes logo tampouco non son literatura infantil e xuvenil. Claro que entendo que a pregunta vai referida aos libros que as editoras presentan nas súas coleccións ditas infantís e xuvenís. O problema é daquela se as editoriais acertan sempre ao escolleren eses libros. E é obvio que non sempre acertan. Os nenos e nenas son os que acertan sempre porque son eles quen teñen a última palabra. Pero, por outra banda, os gustos dos nenos e nenas non está formado de saída, non é algo que estea xa dado sen máis, senón que pode ser conformado nun sentido ou noutro e é aí onde a literatura infantil debe xogar o seu papel, en colaboración cos chamados mediadores (profesorado, pais e nais, bibliotecarios). A boa literatura infantil debe contribuír a formar o gusto literario dos pequenos lectores, non está obrigada a dar o que se presume que eles queren. Dos adolescentes non digo nada porque penso que poden ler perfectamente calquera obra. O que chamamos literatura xuvenil adoita ser literatura que conecta de forma especial cos intereses do lector adolescente pero literariamente non esixe características particulares como si o esixe o libro para nenos pequenos.
Próximos proxectos confesables?
Teño unha peza de teatro, escrita en colaboración, e dous contos breves buscando editorial. Ando cun proxecto aínda máis ben vago dun álbum en colaboración cun ilustrador. E teño o propósito firme de concluír unha novela que me ten ocupado desde hai uns cinco anos, pero isto último é o máis inseguro de todo.
Un millón de grazas. Prometemos fidelidade absoluta!

Como comunicarse con abanos

2011-07-05T09:57:00.004+02:00

O abano, ademais de ser un elemento indispensable na indumentaria dunha época, converteuse nun instrumento de comunicación ideal nun momento no que a liberdade de expresión das mulleres estaba totalmente restrinxida.

Cando as damas do século XIX e principios do XX ían aos bailes eran acompañadas pola súa nai ou por unha señorita de compañía, co fin de que estas velasen polo seu comportamento, polo que as mozas tiveron que inventar un medio para poder comunicarse cos seus pretendentes e pasar desapercibidas.

O abano converteuse nun auténtico parapeto de todo un repertorio, do que vemos algúns exemplos:

1.- O abano colocado cerca do corazón: Gañaches o meu amor
2.- Pechar o abano tocando o ollo dereito: Cando poderei verte?
3.- As dúas mans xuntas suxeitando o abano aberto: Esquéceme
4.- Esconder os ollos detrás do abano aberto: Quérote
5.- Achegar o abano ao redor dos ollos: Síntoo
6.- Tocar co dedo a parte alta do abano: Desexaría falar contigo
7.- Deixar o abano descansado sobre a fazula dereita: Si
8.- Deixar o abano descansado sobre a fazula esquerda: Non
9.- Abrir totalmente o abano: Espérame
10.- Situar o abano detrás da cabeza: Non me esquezas
11.- Situar o abano detrás da cabeza co dedo estendido: Adeus
12.- Dar voltas ao abano coa man esquerda: Estannos vendo
13.- Dar voltas ao abano coa man dereita: Quero a outro
14.- Entregar o abano pechado: Quéresme?

Se queredes profundizar no coñecemento deste tema podedes ir á páxina todoabanicos.com

A casa da luz

2011-06-26T18:36:00.004+02:00

Autor: Xabier P. Docampo

Ilustrador: Xosé Cobas

Editorial: Xerais

A historia protagonízana 5 nenos e un home (Pumariño) que é o “raro” da vila. Viven unha aventura ao entrar dentro dun cadro que se atopa na casa case abandonada dun pintor. Nesta aventura hai soldados que protexen ao señor da torre e xentes que traballan coma esclavos para recuperar a liberdade e poder vivir no seus países de orixe, tamén hai cidadáns que non se poden relacionar cos traballadores.
Unha historia de emigración, avaricia, segregación dentro dunha sociedade e, ao principio, unha alusión á guerra civil.
No ano 2008 a produtora Vimbio Filmes comezou a rodaxe dunha película baseada neste libro, dirixida por Carlos Amil. Parte das localizacións fixéronse en Betanzos e foron varios os nenos e nenas da nosa localidade que participaron como extras.

El hombre con el pelo revuelto

2011-06-02T19:09:00.005+02:00

Autor: Daniel Nesquens

Ilustrador: Emilio Urbernaga

Editorial: Anaya

O tío Fermín, un home misterioso, conta historias cheas de humor surrealista ao seu sobriño, que di del:
“ahora que lo pienso: tal vez había una fuerza invisible que lo atraía hacia nuestra casa y le hacía descargar todas aquellas historias reales o inventadas, divertidas, llenas de sorpresas. Sí, todavía me acuerdo”

Parece unha rosa

2011-05-15T18:46:00.004+02:00

Autora: Rosalía de Castro
Ilustradora: Isabel Pintado
Editorial: Espiral Maior

Vente, rapaza,
vente meniña,
vente a lavar
no pilón da fontiña.

Vente, Minguiño,
Minguiño, vente;
douche, senón
polo demo do dente.

Así comeza o poema que representa a sinxela historia dunha neniña que desfruta dun fresco baño nun pilón e que enche as páxinas deste álbum ilustrado con dozura por Isabel Pintado.

A editorial Espiral Maior vén de poñer en marcha unha colección poética destinada aos máis cativos, que recibe o nome de Lúa Lueira. Abren esta colección o libro citado máis o titulado Cantiga do mazarico, de Emilio Pita.

23 de abril. Día do Libro

2011-04-22T21:55:00.002+02:00

O claro do bosque

2011-04-19T10:49:00.004+02:00

Érase unha vez un grupo de nenos aventureiros que escaparon do Castelo da Ignorancia tan rápido como o permitían os seus pés. A noite véuselles encima, cos seus sons aterradores e as súas misteriosas formas fantasmagóricas, e acháronse no medio dun bosque escuro. Ao non poder ver cara a onde ían, abrazáronse para darse calor e protección e así permaneceron ata o amencer.
Cando saíu o sol, os nenos viron con sorpresa que se atopaban nun claro do que partían tantos carreiros, en direccións diferentes, que case era imposible contalos. Os carreiros tiñan curvas e recunchos de forma que non podían saber o que había ao final, soamente podían imaxinarllo.
—Eu irei por este lado —dixo un raparigo, e tomou un dos carreiros.
Pronto chegou a unha cidade medieval de altas murallas e gallardetes ao vento. Atravesou valerosamente a súa gran porta de entrada, e naquel lugar correu grandes aventuras.
—Este carreiro parece interesante —dixo unha nena —.Non podo imaxinar o que hai á volta do recodo.
Por iso, partiu noutra dirección e pronto se atopou nunha nave espacial, vendo como o sistema solar se facía máis pequeno, a medida que a nave avanzaba cara ao centro da galaxia.
—Eu quero atopar unha espada máxica coa que vencer ao xigante malvado que nos tivo tanto tempo prisioneiros —exclamou un neno.
—Eu tamén.
E ambos tomaron outro carreiro, pensando dar batalla ao malvado xigante.
—Gustaríame ver o mundo enteiro, coñecer todos os países e todos os seus pobos, escoitar os seus idiomas e xogar cos seus nenos.
—E eu necesito saber como funciona o mundo. Por que caen as follas ao chan mentres que as estrelas permanecen no ceo. Quero sabelo todo.
Pronto se foron todos os nenos, excepto unha nena pequena. Mirou ao redor do claro luminoso e aos diferentes carreiros, uns agora explorados e outros, esperando que alguén atope o que se oculta detrás dos seus recodos.
Puxo a súa man sobre a suave cortiza dunha árbore, dicindo en voz alta:
—Este lugar é máxico. Desexo saber como se chama.
E o claro do bosque contestoulle:
—O meu nome é Biblioteca.

Mónica Hughes

Mamá Cabra

2011-04-13T17:57:00.003+02:00

Mamá Cabra é un grupo de música infantil.
Eles preséntanse dicindo que a idea orixinal partíu de facer cancións para as clases de Educación musical, pero acabaron subidos a un escenario e artellando xogos para compartir un momento de ritmo, canto, audición e sobre todo movemento musical. Sempre hai unha canción para falar da importancia de comer de todo, de comer froitas e verduras, sempre hai algunha de bailar e sempre hai algunha de cantar. Teñen dous espectáculos en marcha que duran sobre unha hora e van dirixidos a nenos e nenas entre 0 e 10 anos.
Ademais publicaron xa sete libros:

Cantos Rodados

Cantando Comigo

Tan só con leres un libro

Cartas que veñen e van

Patatín Patatán

Todos os animais ó caixón

Ola, ola, la!

Na súa páxina web (http://mamacabra.com/ ) podemos coñecelos mellor e ademais escoitar a súa música, mesmo baixar algunha canción.

Colección "Mi primer…"

2011-04-03T17:56:00.008+02:00

É esta unha colección de álbumes ilustrados ideada e coordinada por Arturo Pérez-Reverte, para a editorial Alfaguara. O seu obxectivo é dar a coñecer no mundo infantil a grandes autores literarios descoñecidos para os nenos.

De momento estes son os títulos publicados:

Mi primer Arturo Pérez-Reverte. El pequeño Hoplita.

Mi primer Mario Vargas LLosa. Fonchito y la luna.

Mi primer Eduardo Mendoza. El camino del cole.

Mi primer Javier Marías. Ven a buscarme.

Cousas da vida

2011-03-26T11:54:00.005+01:00

Cousas da vida por Castelao. Nenos

Editorial Galaxia

Non poderiamos engadir ningún comentario máis intelixente ca esta reflexión.

As flores radiactivas

2011-03-20T11:53:00.004+01:00

Título: As flores radiactivas
Autor: Agustín Fernández Paz
Ilustrador: Miguelanxo Prado
Editorial: Xerais

Na fosa atlántica, onde ata 1982 os países europeos botaron vertidos radiactivos, dous pesqueiros descobren un resplandor misterioso procedente dunha gran mancha brillante. A OTAN envía uns barcos a inspeccionar a zona e resultan ser unhas flores brancas de intenso recendo que provocan en quen as cheira a súa conversión ao pacifismo.
Alba, en Pontebranca, axúdalle a seu irmán, membro da organización ecoloxista ADEGA a recabar información sobre elas e mesmo se mete de polizona no Firrete, barco no que un grupo de ecoloxistas e periodistas van visitar a fosa. Gracias á rapaza, conseguen facerse cunha mostra das flores para analizalas...

Como anexo informativo, incorpóranse ao final do libro documentación sobre os vertidos na fosa atlántica.
Bo momento para ler ou reler un entretido relato de aventuras que trata sobre un episodio un tanto esquecido da nosa historia recente relacionado coa radiactividade.

125 aniversario do nacemento de Castelao

2011-03-11T17:36:00.005+01:00

AOS MOZOS GALEGOS

Eu quero adicarvos esta miña primeira novela. Fíxena para derramar o tempo que me sobraba, máis que para sentir o gozo de crear unha peza de arte. Prestóume horas de vida feliz e xa me daría por satisfeito co que me divertín ao escrebila; pero foi maxinada con tanta ledicia e composta con tanto amor que algo terá de bó. Estóu seguro de que non é unha gran obra; pero é tan humán e tan miña que non podería oferecervos nada mellor.

Adicatoria do autor ao comezo do libro:

Os dous de sempre. Editorial Galaxia

Nesta novela Castelao narra a vida de dous protagonistas dende a infancia ata a madurez, con dúas personalidades contrapostas:
• Pedriño, o fillo máis vello dunha familia pobre, vive cunha tía que o protexe de máis. É lacazán, conformista e ve pasar a vida sen ningún obxectivo.
• Rañolas, eivado das pernas, sen pai e cunha nai borracha, é agudo, activo e emprendedor, e loita por unha vida mellor.

2011-02-13T18:31:00.002+01:00

Como comunicarse con flores

2011-02-05T21:59:00.006+01:00

A linguaxe das flores atribúese aos gregos, aínda que algúns autores fan referencia aos turcos, os significados desta linguaxe están practicamente esquecidos, pero mantéñense algunhas asociacións:

A rosa vermella é sinónimo de amor.
A amarela de amizade.
A branca suxire virtude e castidade.
A rosada implica indecisión, admiración, simpatía.
A camelia branca é simbolo de amizade incambiable.
A margarida branca de inocencia e pureza.
A gardenia significa alegría.
A flor de azahar, castidade.
O tulipán, amor desesperado se é de cor amarela e unha sutil declaración de amor se é vermello.
O caravel significa distinción e nobreza.
O lirio, inocencia, pureza e alegría.
O xirasol pode querer decir tanto altivez coma respeto.

Ademais, a mensaxe cambia en función da posición en que se ofrece. Deste xeito, unha flor, que por regra xeral, expresa todo o amor dunha persoa cara a outra, se se entrega co talo cara arriba significa xusto o contrario.
Para demostrar amor, non se pode regalar un ramo de flores cun número par delas, sempre impar.

Proxecto ContoPlanet

2011-01-29T18:31:00.003+01:00

A Editorial Galaxia e Perro Verde Films acaban de presentar os primeiros cinco contos en galego preparados para ser descargados como aplicación para iPad e iPhone. O proxecto, denominado ContoPlanet, é froito da colaboración entre a editorial e a produtora, coa colaboración tecnolóxica de Milrayas.
Dende a tenda de Apple Store poderán descargarse os contos Puag, que noxo! e Un can no piso!, de Fina Casalderrey, Quen son?, de Alicia Borrás, Voces no lagoa do espantallo, de Xan López Domínguez e Conto para non comer, de Oli. Nun primeiro momento e durante un tempo promocional, Puag, que noxo! poderá descargarse de balde.

Características máis salientables destes contos interactivos:

Todos os contos inclúen tres idiomas: galego, castelán e inglés, e tamén a opción de mostrar e ocultar os textos.
Poderanse ver e escoitar de forma automática, sen necesidade de tocar a pantalla.
Tamén é posible pasar as páxinas do conto de maneira manual e gozar así con zonas táctiles interactivas, sons, efectos de paso de páxina, animacións e movementos dos personaxes en escenarios con vida propia.
Os usuarios poderán sustituir a voz do narrador pola súa propia, dedicar o conto a alguén e incluso ocultar os textos e cambiar a historia ao seu antollo, creando así un conto personalizado.
Outra posibilidade é a de seleccionar os textos do conto nun idioma e a narración noutro, boa opción para practicar e aprender idiomas.
Permite comentar as sensacións do lector nas principais redes sociais (facebook, twitter... ), así como enviar recomendacións a amigos a través de email.

A malvada Mª Xosé

2011-01-22T17:57:00.006+01:00

“Os que coñecíamos «O Pasatempo» sabíamos que está todo furado por baixo e que un pode subir dende o estanque da parte baixa, por unhas covas, ata as grutas da parte alta, e ó revés, claro, e ademais estas covas comunícanse tamén con outras que saen dunha fontiña ou algo así que hai á dereita no estanque, segundo se mira dende abaixo; sáese pola boca dun bicho mi raro, feíto en pedra, claro, un bicho que asemella un demo ou que sei eu. Entón, ó ver Viri como o fisterrán subía onda as covas da parte de arriba, ocorréuselle a idea. Ou sexa, que nos dividisemos e nos distribuisemos polas covas aquelas.”

Fragmento da obra A malvada Mª Xosé,

no que se describen as covas do Pasatiempo, en Betanzos

Título: A malvada Mª Xosé
Autor: Miguel Vázquez Freire
Ilustrador: Xosé Mª Collazo
Editorial: Xerais

María Xosé é unha rapaza de catorce anos que vive na Coruña e estudia nun instituto da cidade, gorda, algo fea e de lingua mordaz, é tan malvada que decide burlarse dunha compañeira, Viri, moi afeccionada ás novelas de pandas e que creou unha cuadrilla de aventureiros.
María Xosé inventa un secuestro e failles chegar unha mensaxe anónima que os invita a entrar nun asunto misterioso. Viri asume o asunto como propio dun grupo de valentes como é o seu e comeza a investigación. Para lle dar máis veracidade ó asunto, Mª Xosé únese ós da panda cando estes comezan a seguir a pista, que empeza nunha casa abandonada. A historia culmina nas ruínas do Pasatempo, en Betanzos, coa oportuna intervención da policía. O que empeza coma unha broma da nena mala e cohibida, acaba converténdose nun perigoso incidente político.

Son varias as voces narradoras desta historia, que se mesturan co diario da protagonista. Resulta unha novela moi amena pola situación de intriga que se crea, e o tratamento humorístico que se lle da.

Camiño perigoso

2011-01-15T18:14:00.003+01:00

Título: Camiño perigoso
Autora: Ánxela Loureiro
Ilustrador: Juan Carlos Abraldes
Editorial: Xerais

Alba, unha moza de trece anos, filla de Xan o Poeta e dunha costureira, conta que a súa apracible vida cambia no momento en que os seus pais desaparecen e ten que coidar dos seus irmáns pequenos.
A protagonista decátase da inxusta realidade cando se entera de que o pai saíra cun grupo de campesiños para protestar ante o Señor de Endrino de Pontedemo polos impostos excesivos que os condenaban á miseria.
Practica co tirapedras, aprende a usar o arco e, deixando aos seus tres irmáns preparados para buscarse a vida, decide emprender un arriscado percorrido na procura dos seus pais. A adversidade, a fatiga, os medos e as doenzas non impiden que siga adiante e se mergulle nunha apaixoante aventura.

É unha novela de aventuras ambientada no medievo, onde se mesturan a acción, o drama, o amor e os toques humorísticos.

Memorias dun neno labrego cumpre 50 anos

2011-01-06T10:30:00.007+01:00

“Debe ser boa cousa chegar a grande. Os grandes son donos de si e do mundo. Fan e desfán, gobernan, arman ó merlo con guerras, negocios e canta trangallada hai. Pero, como di a madriña, «non sempre é ouro o que reloce». Os grandes teñen as súas tristuras e desacougos. E ás veces inda nos gañan en rapazadas. De non ser así non se encabuxarían cando lles sinalamos algo que está mal.
Se pelexamos entre nós, métense eles. Non se decatan de que as nosas liortas son namais que enredos. Rabuñámonos agora e daquí a un chisco estamos amigos outra vez.”

Así comeza o capítulo adicado aos grandes.

Memorias dun neno labrego foi publicado por primeira vez en xaneiro de 1961 en Bos Aires (Arxentina), onde vivía naquel momento o seu autor, Xosé Neira Vilas, nado en Gres, Vila de Cruces (Pontevedra), en 1928.
A editorial encargada desta labor foi Follas Novas, fundada catro anos antes por Neira Vilas e a súa muller Anisia Miranda.
En Galicia publicouse por primeira vez en maio de 1968 por iniciativa de Edicións O Castro.
Existen tamén edicións en castelán, portugués, alemán, catalán, euskera, ruso, italiano, checo, inglés, francés.
O autor conta desde a óptica de Balbino a vida dun neno mergullado nunha aldea do interior de Galicia nos anos 20-30 do pasado século. Balbino é un neno labrego, ten unha familia moi pobre que traballa as terras do señor, pensa moito no mundo e reflexa a súa vida nunha especie de diario.

É este un texto clásico da literatura infantil e xuvenil que constituiu un fito na literatura galega debido ao seu éxito e impacto popular. Aínda que a vida nas nosas aldeas non sexan hoxe como a que nos conta Balbino, a lectura desta obra segue sendo unha fermosa maneira de coñecer o noso pasado recente.

Contos de Reis e de Nadal

2011-01-02T11:13:00.005+01:00

Autor: Miguel Vázquez Freire
Ilustrador: Xosé Tomás
Editorial: Xerais

4 contos de Reis nos que nos podemos poñer no lugar do robot que chega a unha casa coma regalo para un neno, sabemos que pasa se unha nena permanece desperta cando chegan as Súas Maxestades, coñecemos a un neno ao que nunca lle traen o que el pide e a outro que o so é feliz cando pode compartir os seus numerosos xoguetes con outros que non teñen ningún.
3 contos de Nadal onde hai mulleres que foxen das guerras e da fame, homes que reconstúen a súa casa cada vez que unha bomba lla destrúe, e nenos e maiores que pensan sobre o significado do Nadal.

Contos curtos moi agradables e emotivos que ademais de permitirnos pasar bos momentos poden axudarnos a reflexionar sobre temas da nosa sociedade, que parecen máis evidentes nestes momentos de celebracións, co obxectivo de construír un mundo máis solidario e feliz.

Tempo de Nadal

2010-12-26T17:08:00.005+01:00

Aquí vimos catro,
cantaremos oito;
déanos o aguinaldo:
fociño de cocho.

Ao aguinaldo vimos,
ao aguinaldo andamos;
se nos dan touciño
tamén o levamos.

Déanos o aguinaldo
anque sexa pouco:
un touciño enteiro
e a metade doutro.

Poema recollido en O libro dos cen poemas, de Xosé María Álvarez Cáccamo e Marisa Núñez, publicado pola editorial Espiral Maior.

Cine e literatura. Harry Potter

2010-12-19T19:02:00.004+01:00

Desde o seu nacemento o cine bebeu en case todas as fontes da literatura. E fíxoo, tanto co obxectivo de apoiarse na popularidade das novelas ou obras de teatro como co fin de extraer temas, argumentos ou personaxes.
Por outra banda, numerosas obras literarias pasaron ao cine e chegaron a un público que, de non ser por este modo de expresión, nunca as tería coñecido. A película en moitas ocasións acerca ao espectador á obra literaria, xa que este intenta recrear e recordar as imaxes vistas na pantalla.
Harry Potter é unha serie de novelas fantásticas escrita pola autora británica J. K. Rowling. Desde o lanzamento da primeira novela en 1997, tanto os libros coma as adaptacións cinematográficas lograron unha inmensa popularidade, críticas favorables e un gran éxito comercial, pero nestes últimos anos, despois da publicación do sétimo título no ano 2008, o número de lectores foi diminuíndo. É de esperar que a partir do estreo da película Harry Potter y las Reliquias de la Muerte. Parte 1 o interés pola obra escrita se revitalice.
Nesta heptaloxía nárranse as aventuras do aprendiz de mago Harry Potter e os seus amigos Ron Weasley e Hermione Granger, durante os sete anos que pasan no Colexio Hogwarts de Maxia e Hechicería. O argumento céntrase na loita entre Harry Potter e o malvado meigo lord Voldemort, quen matou aos pais de Harry no seu afán de conquistar o mundo máxico.

Os sete títulos publicados son:
Harry Potter y la piedra filosofal
Harry Potter y la cámara secreta
Harry Potter y el prisionero de Azkaban
Harry Potter y el cáliz de fuego
Harry Potter y la Orden del Fénix
Harry Potter y el misterio del príncipe
Harry Potter y las Reliquias de la Muerte

Las crónicas de Narnia

2010-12-05T18:58:00.003+01:00

Unha vez máis o cine toma como fonte de inspiración unha obra de literatura infantil e xuvenil.
Acaba de estrearse a terceira entrega das Crónicas de Narnia; despois de “El león, la bruja y el armario” e de “El príncipe Caspian” chega “La travesía del Viajero del Alba”.

“Las Crónicas de Narnia” é unha heptalogía de libros infantís escrita polo escritor anglo-irlandés C. S. Lewis. Relata as aventuras en Narnia, terra de fantasía e maxia, poboada por animais parlantes e outras criaturas mitolóxicas que se ven envolvidas na eterna loita entre o ben e o mal. Aslan, un lendario león creador do país de Narnia, constitúe o auténtico protagonista de todos os relatos. Os catro irmáns Pevensie: Peter, Susan, Lucy e Edmund, aínda que ausentes directamente en dous títulos, serven de fío condutor. As Crónicas de Narnia adaptáronse varias veces, completa ou en parte, para a radio, a televisión, o cine e o teatro e foi traducida a máis de 41 idiomas. Ademais de numerosos temas cristiáns tradicionais, a serie toma os personaxes e as ideas da mitoloxía grega e a mitoloxía romana, así como dos contos de fadas tradicionais británicos e irlandeses.
A orde de publicación dos sete libros da saga foi o seguinte::
1950: “El león, la bruja y el armario“.
1951: “El príncipe Caspian“.
1952: “La travesía del Viajero del Alba“.
1953: “La silla de plata“.
1954: “El caballo y su jinete”.
1955: “El sobrino del mago“.
1956: “La última batalla“.
A maior parte das edicións actuais ordenan os libros segundo a cronoloxía da narración:
“El sobrino del mago” (no que se conta a creación de Narnia),
“El león, la bruja y el armario”,
“El caballo y su jinete”,
“El príncipe Caspian” ,
“La travesía del Viajero del Alba”,
“La silla de plata”,
“La última batalla”.

Tamén nestes días podemos ver nos cines a sétima entrega de Harry Potter: Harry Potter y las Reliquias de la Muerte: Parte 1.

Os soños na gaiola

2010-11-29T17:54:00.005+01:00

O meu burriño
¡Arre, corre,
meu burro trotón,
meu burriño manso,
meu burriño bon!

-¡Corre meu burriño;
non galopes, voa!
¡A ver se lle gañas
ó vento que zoa!

-¡Arre, meu burriño,
que es un preguiceiro!
¡A ver se lle gañas
ó vento lixeiro…!

-¡Corre, meu burriño,
nos cascos pon ás!
¡Se queres, o vento
deixarás atrás…!

-¡Arre, meu burriño!
¡Corre máis deprisa!
¡Que se perde o vento
xa verás que risa…!

Poema extraído do libro Os soños na gaiola, de Manuel María.
(Se queres escoitalo cantado por Suso Vaamonde, preme aquí, seguro que che gustará.)

Autor: Manuel María

Ilustrador: Xaquín Marín

Editorial: Xerais

Este libro está constituido por medio cento de poemas nos que o autor percorre o mundo infantil galego con estructuras sinxelas e rítmicas. Os temas que trata van dende Galicia e o mundo ata os animais e as persoas, pasando polas cousas máis cercanas a nós.
A unión dos dous xeniais creadores galegos: o poeta Manuel María e o debuxante Xaquín Marín fan deste libro unha pequena xoia da que deberian disfrutar todos os nosos nenos e nenas.
Moitos destes poemas foron cantados por Suso Vaamonde e recollidos nun disco titulado coma o libro: Os soños na gaiola.
(Se queres escoitar algunha das cancións preme aquí)

Marimanta entrevista a Agustín Fernández Paz

2010-11-21T19:36:00.002+01:00

Agustín Fernández Paz naceu en Vilalba (Lugo) no ano 1947.
Perito Industrial Mecánico, Mestre de Ensino Primario e Licenciado en Ciencias da Educación, exerceu como profesor de EXB en diferentes centros e como profesor de Lingua e Literatura Galega no IES Os Rosais 2, de Vigo, ata a súa prexubilación, no ano 2008.
É autor dunha extensa obra de literatura infantil e xuvenil: A cidade dos desexos; Contos por palabras; As tundas do corredor; Trece anos de Branca; Cartas de inverno; Amor dos quince anos, Marilyn; Avenida do Parque, 17; No corazón do bosque; Un tren cargado de misterios; O meu nome é Skywalker; A escola dos piratas ; Fantasmas no corredor; Corredores de sombra; Querido inimigo; O único que queda é o amor; entre outras.

Ao longo da súa carreira recibiu varios premios: Merlín, Lazarillo, Edebé Juvenil, Rañolas, Raíña Lupa, O Barco de Vapor, Protagonista Jove, Edebé Infantil, Ourense de Banda Deseñada. No ano 2008 o Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil.
Nestes días acaba de rexeitar o Premio da Cultura Galega das Letras a través dun escrito no que manifesta: “Quero expresar a miña gratitude ás persoas do xurado por pensaren en min. Mais debo lembrar que, cando os Premios da Cultura Galega foron convocados eu manifestei o meu desacordo con eles. Sigo a pensar o mesmo. En coherencia, non podo aceptar este premio”.

Esta é a entrevista que concedeu ao noso colectivo:

Marimanta: Profesións?
Agustín: A miña profesión principal foi a de ensinante, máis que a de escritor. Dei clase en todos os niveis da antiga EXB, da ESO e do Bacharelato. Antes, traballei durante un tempo na miña profesión primeira, a de perito industrial. Na actualidade estou xubilado. Desde hai varios anos, a escritura é a miña ocupación exclusiva.

M: Anos adicados á escritura infantil e xuvenil?
Agustín: Levo escribindo “en serio” (ou sexa, pensando en publicar) uns vinte e cinco anos. Toda unha vida, en calquera caso. Non sei se sabería xa pasar sen escribir.

M: Como se che ocorreu adicarte a isto?
Agustín: Non foi algo que se me ocorrera, sen máis. A min apaixóname ler, desde sempre, e creo que ten a súa lóxica que nun momento da vida decidise pasar “ao outro lado do espello” e ensaiar a creación das miñas propias historias. Ao primeiro era unha especie de hobby, mais, co paso dos anos, acabou converténdose nunha actividade imprescindible para min.

M: Escribes con rapidez as obras ou cústache sacalas adiante?
Agustín: Non me saen con rapidez, supoño que para iso tería que ser moito mellor do que son. Cada libro leva tempo, moito, e traballo. Tanto se o texto é duns poucos folios como se é de douscentos. A escrita do borrador pode ser relativamente rápida, mais logo hai que dedicar un tempo amplo a lle dar forma a ese borrador. Con todo, eu non diría que me custa sacar os libros adiante: simplemente, que precisan de moitas horas de traballo.

M: Como aparecen as ideas para as historias?
Agustín: Eu sempre digo que se escribe cos fíos da vida. A vida é o único que temos a man os escritores para construír as nosas historias. O punto de partida, o que podemos chamar a idea, pode xurdir en calquera momento e de calquera cousa. Non é complicado ter ideas, que moitas veces veñen soas e outras, pode axudárselles con preguntas do tipo “Que pasaría se…?”. Ter ideas non é o problema; o problema é darlles forma e desenvolvelas a través dunha historia que atrape o lector e que me satisfaga a min.

M: Autores de literatura preferidos?
Agustín: Moitos, non caberían en varios folios. Por sorte, na literatura non hai unha escala de autores. Así, de súpeto, cito algúns nomes entre os moitos que podería lembrar: Verne, Rosalía de Castro, Stevenson, Ferrín, Paul Auster, Blanco Amor, Lovecraft, Kafka, Roald Dahl, Murakami…

M: Realmente as obras de literatura infantil e xuvenil só son para nenos e adolescentes?
Agustín: Se son boas, nunca poden estar restrinxidas a nenos e adolescentes. Un bo libro interpela a calquera lector. O que caracteriza a LIX é precisamente dirixirse tamén a lectores en formación; pero iso nunca pode excluír os lectores que xa teñen unha boa competencia lectora.

M: Próximos proxectos confesables?
Agustín: Os proxectos, en principio, son todos confesables. O meu próximo libro sairá á altura de febreiro ou marzo e chamarase Fantasmas de luz. E, se todo vai ben, aló polo outono tería que aparecer outro chamado Corazón de pedra. Logo ando a traballar noutros dous libros, mais aínda é cedo para falar deles.

M: Un millón de grazas. Prometemos fidelidade absoluta!
Agustín: Grazas a vós. Merecédelas, e moito, todas as persoas que axudades a espallar os libros e espertar o interese pola lectura.

Bat Pat en Donín

2010-11-19T15:58:00.007+01:00

O próximo día 26 de novembro, ás 18 h, o famoso detective Bat Pat visitará a librería Donín de Betanzos.

Bat Pat é un morcego escritor e detective que un día deixou o seu húmido fogar do cemiterio para instalarse no faiado dos Silver. A partir dese momento non deixou de vivir experiencias arrepiantes cos tres fillos da familia: Rebecca, Martin e Leo.

A colección de libros que narra as aventuras protagonizadas por este personaxe é obra de Roberto Pavanello e estase convertindo nunha das lecturas favoritas de nenos e nenas de 7 a 11 anos.

Se queres coñecer algo máis sobre Bat Pat podes consultar a páxina oficial.

Outra forma de ler: o alfabeto braille

2010-11-14T12:14:00.003+01:00

O braille é un sistema de lectura e escritura táctil pensado para persoas cegas. Non é un idioma, senón un alfabeto. Co braille poden representarse as letras, os signos de puntuación, os números, a grafía científica, os símbolos matemáticos, a música, etc. Existen adaptacións para cada idioma.
Adoita consistir en celas de seis puntos en relevo, organizados en tres filas e dúas columnas, que convencionalmente se numeran de arriba a abaixo e de esquerda a dereita. Ao arranxar os puntos en varias combinacións, pódense formar 64 patróns diferentes. Lese movendo a man de esquerda a dereita, pasando os dedos por cada liña.
Foi ideado por Luís Braille (1809-1852), nacido en Coupvray, Francia.
Estudou no Instituto Nacional de mozos cegos de París debido a que quedara cego aos tres anos. Era un estudante que posuía dotes para a ciencia e a música e tocaba o órgano e o violoncelo.
Cando tiña 13 anos, o director da escola pediulle que probase un sistema de lecto-escritura táctil inventado por un militar chamado Charles Barbier para transmitir ordes sen ter necesidade de delatar a posición durante as noites. Louis Braille descubriu ao cabo dun tempo que o sistema era válido e reinventouno utilizando un sistema de 8 puntos. Ao cabo duns anos simplificouno deixándoo no sistema universalmente coñecido e adoptado de 6 puntos.

Outra lenda da "Cova da Serpe"

2010-11-06T10:48:00.002+01:00

No monte "Cova da Serpe" vivía unha enorme cobra que tiña cheos de medo ós veciños de Miraz, pois sempre baixaba beber nunha fonte cerca da Torre que aínda se coñece polo nome de "Pozo da Serpe". A xente decidiu un día acabar con tal monstro e para iso argallaron de darlle de comer un burro enzoufado en alcatrán. A Serpe comeu o burro e morreu de contado. Aínda na cima do monte existe a cova onde vivía o animal, de aí o nome que leva.

Lenda recollida do libro Lendas galegas de tradición oral, de X.M. González Reboredo, da editorial Galaxia.

El diablo de los números

2010-11-01T17:55:00.005+01:00

“–Ven aquí –dijo el anciano a Robert–, voy a contarte una cosa.
Robert se inclinó hacia él, tan cerca que el bigote del anciano le hizo cosquillas en el oído, y el diablo de los números le susurró un secreto:
–Tienes que saber que existen números, absolutamente normales, que se pueden dividir; y luego están los otros, aquellos con los que eso no funciona. Yo los prefiero. ¿ Y sabes por qué? Porque son números de primera. Los matemáticos llevan mil años rompiéndose la cabeza con ellos. Son unos números maravillosos. Por ejemplo el once, el trece o el diecisiete.
Robert se sorprendió, porque de repente el diablo de los números parecía extasiado, como si estuviera disolviendo en la boca una golosina.
–Y ahora por favor, dime, querido Robert: ¿cuáles son los dos primeros números de primera?
–Cero –dijo Robert para enfadarle.
–¡El cero está prohibido! –gritó el anciano, volviendo a esgrimir su bastón.”

Este texto está extraído do libro:

El diablo de los números.

Autor: Hans Magnus Enzensberger

Ilustración: Rotraut Susanne Berner

Editorial: Siruela

O argumento xira ao redor dun neno chamado Robert que odia as matemáticas xa que o seu profesor fai as clases tediosas e pouco entendibles. Unha noite ten un soño especial no que coñece un pequeno demonio chamado Teplotaxl quen lle explica datos curiosos sobre os números e o fácil e divertido que pode ser traballar con eles cando os aprendes dun xeito adecuado.

Libro recomendado para todos aqueles que temen as Matemáticas con idades comprendidas entre os 8 e os 88 anos.

Peter Pan

2010-10-24T17:52:00.002+02:00

Neste ano, 2010, cúmprense 150 anos do nacemento de James Matthew Barrie, pai do coñecido personaxe Peter Pan.
J. M. Barrie naceu en Kirriemuir, Angus (Escocia) no seo dunha acomodada familia victoriana, foi educado na The Glasgow Academy e a Universidade de Edimburgo. Exerceu de xornalista en Nottingham, logo en Londres, e logo pasou a ser novelista e posteriormente autor teatral.
Está enterrado en Kirriemuir xunto aos seus pais, a súa irmá e o seu irmán maior David, quen morrera nun accidente de patinaxe xusto antes do seu décimocuarto aniversario, este suceso condicionou a vida posterior de toda a familia, en especial, a de James, que contaba con seis anos naquel momento.
Peter Pan naceu primeiro como conto en versión oral e o seu autor estivo escribindo moitas versións do mesmo ata o seu propio falecemento. Foi en 1903 cando comezou a ser máis amplamente coñecido. En 1904 transfórmase en obra de teatro representada con grande éxito, e en 1911 convértese en conto, titulado Peter Pan y Wendy, sendo doados todos os dereitos da publicación, ao Hospital Infantil de Londres.
Peter é representado como un neno pequeno que rehúsa medrar e que convive con outros nenos da súa mesma idade, os chamados Nenos Perdidos, no país de Nunca Xamais, unha illa poboada tanto por piratas como por fadas e sereas, onde Peter Pan vive numerosas aventuras fantásticas durante toda a eternidade.
No primeiro conto publicado, Peter invita á nena Wendy Darling ao País de Nunca Xamais para que sexa a nai da súa cuadrilla de "Os nenos perdidos". Os seus irmáns John e Michael tamén a acompañan na súa máxica aventura. Ao longo da historia preséntanse diversas e numerosas anécdotas fabulosas, entre elas cando a fada Campanilla case morre ao inxerir un veleno, e unha confrontación co inimigo directo de Peter, o pirata Capitán Garfio.
Ao final, Wendy decide que o seu verdadeiro espazo para vivir atópase no seu fogar a carón dos seus pais e por iso leva aos seus irmáns de regreso a Londres, mentres que Peter Pan queda en Nunca Xamais, prometendo á súa compañeira de xogos volver repetidamente a visitala.
Nestes máis de cen anos de existencia Peter Pan foi adaptado ao cine (Disney 1953, 2002; Steven Spielberg, 1991; P. J. Hogan, 2003), converteuse en protagonista de musicais, e sufríu numerosas adaptacións nas que se continuaron as aventuras ficticias de Peter Pan (unhas autorizadas e outras non).
En 2004, para conmemorar os 100 anos da aparición de Peter Pan, o Great Ormond Street Hospital (que posúe os dereitos da obra de J. M. Barrie) convocou a narradores interesados en escribir a secuela oficial da historia. A gañadora foi Geraldine McCaughrean, con Peter Pan de Rojo Escarlata, libro que saíu á venda, a nivel mundial, o 5 de outubro de 2006, en 37 idiomas distintos.
Como sucede con outros, tamén este personaxe literario deu nome a un trastorno médico: A síndrome de Peter Pan converteuse nun termo psiquiátrico utilizado para describir a un adulto que ten medo das obrigas e compromisos e que se nega a actuar de acordo á súa idade.

Cultura popular

2010-10-17T14:41:00.004+02:00

O CORVO E O RAPOSO

Unha vez encontráronse un corvo e un raposo que eran compadres. O raposo invitou ao corvo a merendar unha pita, pero, como estaba tan dura, picaba e picaba, e non podía comer nada, mentres que o raposo, coas uñas e cos dentes, esmendrellou a pita e comeuna en seguida, e o bo do corvo tívose que marchar con máis fame que tiña.
De alí a pouco, foise o corvo e invitou ao raposo a unha merenda de tripas, que tiña metidas dentro dunha ola. O raposo non puido comer nada, porque non lle cabía a cabeza na ola, e o corvo metía o pico entre as tripas, e facía: "Glo-glo-glo", ata que as comeu todas. Entonces díxolle o raposo:
— Ai, compadre: destas merendar, poucas.

Adaptación dun conto popular recollido no libro Contos populares da provincia de Lugo, da editorial Galaxia

Vantaxes e inconvintes dos lectores de libros electrónicos

2010-10-10T18:38:00.003+02:00

Vantaxes

Permite almacenar unha enorme cantidade de obras dixitais, que ocuparían miles de páxinas en papel.
Pódese cambiar o tipo e o tamaño da fonte, tomar notas e logo borralas, buscar o significado dalgún termo do texto por internet ou nun dicionario preinstalado.
Pódense descargar subscricións a revistas.
Permite levar a todas partes os títulos favoritos de cada un, aproveitando calquera intre para ler.
Ten a posibilidade de conectarse a internet desde calquera sitio, para comprar un ebook cando faga falta.
A maioría de lectores posúe a función text-to-speech, o lector "le" en voz alta.
Ao non ter retro-iluminación, gasta pouco en enerxía, polo que as baterías dun lector de eBook poden aguantar ata 10.000 páxinas lidas.

Inconvintes

A enorme diversidade de formatos segue sendo un problema para os usuarios de ebooks.
A pesar de que existan modelos de lectores ebook que visualizan as cores, estes non son precisamente baratos.
As baixas frecuencias de refresco non permiten ver animacións e vídeos, ademais o cambio de páxina nalgúns modelos segue sendo algo lento e borroso.
A pesar da súa portabilidade e da longa duración das súas baterías, chega o momento en que se necesita recargalas.
Ler un libro dixital nun e-reader actual resulta máis difícil en situacións con exceso de luz externa.
A fabricación de ebook-reader require o uso de sustancias tóxicas. Non son aparellos reciclables.
Os lectores electrónicos son de difícil alcance para os menos favorecidos do mesmo xeito que a descarga online de contidos. Un libro en papel usado costa moito menos e é máis fácil de conseguir; polo custo dun e-reader novo pódense comprar moitos libros impresos de ocasión.

Esa caótica química

2010-10-03T11:30:00.003+02:00

"¡A que no lo sabías!
¡Tu sangre contiene metales! El científico italiano Vincenzo Menghini (1701-1759) fue quien hizo este vital descubrimiento. Añadió limaduras de hierro a la comida para sus perros. Quería ver adonde iba el hierro y resultó que a la sangre de los perros. El hierro que contienen los glóbulos rojos atrae los átomos de oxígeno, lo que permite a la sangre transportar oxígeno por todo el cuerpo. Unas arañas tienen cobre en vez de hierro en la sangre y por eso su sangre es azul."

Texto extraído do libro: Esa caótica química
Autor: Nick Arnold
Ilustrador: Tony De Saulles
Editorial: Molino
Forma parte dunha colección denominada Esa horrible ciencia, na que a exposición dos contidos basease nun marcado sentido do humor e as anécdotas e curiosidades son abundantes.
Este libro trata dos aspectos máis divertidos e fascinantes da química, dos aspectos que máis nos interesan aos non expertos, coma as asquerosas mezclas verdes e burbullantes, as pocións repugnantes e ás veces tóxicas, os tubos de ensaio, os olores apestosos, as explosións e detonacións, e os descubrimentos inxeniosos.

Características dos lectores de libros electrónicos

2010-09-20T19:48:00.003+02:00

Xa dixemos que un ebook pode lerse en calquera dispositivo que teña memoria e pantalla.
Imos agora centrarnos nas características dos ebook reader, que teñen como función específica a lectura de libros electrónicos:

Son dispositivos móbiles con baixo consumo de enerxía para permitir lecturas prolongadas sen necesidade de recargas.
Teñen pantallas con dimensións suficientes para mostrar documentos tradicionais.
Dispoñen dunha tecnoloxía denominada tinta electrónica, na que se simula a lectura sobre o papel debido á ausencia de iluminación propia e ao alto contraste obtido (non emana luz e non xera reflexos). Non necesita alimentación máis que nos cambios de pantalla, de aí o seu baixo consumo de enerxía.
As pantallas de tinta electrónica non teñen retroiluminación, polo tanto non se poden ler sen unha adecuada iluminación.
A escala de grises que manexan oscila entre 4 e 16 niveles de gris.
Un lector de eBook pode almacenar centenares de títulos literarios e científicos.
Pódese cambiar o tipo e tamaño da fonte, agrandala ata poder ler correctamente, tomar notas e logo borralas.
A maioría de lectores posúe a función text-to-speech, que permite que lea en voz alta.

Contos por palabras

2010-09-15T19:06:00.003+02:00

…

“É verdade que sigo sendo o propietario dunha empresa de limpeza, pero debo engadir que agora é a máis poderosa da cidade. A que limpa as cristaleiras máis altas. A que se atreve coas encargas máis arriscadas. A que conta con oitenta empregados en nómina. Aínda que mellor sería dicir que conto con setenta e nove máis un. Porque eu ben sei que se non fose polo meu empregado-estrela, as cousas habían ser moi diferentes.
Lembro ben o día en que chegou ó meu despacho. Era un venres pola mañá, e pedírame por teléfono unha entrevista, respondendo o anuncio por palabras que eu puxera nos xornais. Estaba tomando un café con leite ben quentiño, pois era tempo de inverno, cando alguén petou na porta e, sen darme nin tempo a reaccionar, atopeime con aquel home diante de min, vestido cun estraño traxe vermello e azul que se lle pegaba o corpo e o cubría dos pés á cabeza.”
…

Quen credes que será o empregado-estrela desta empresa de limpeza?
Se desexades coñecer a historia completa podedes ler o libro:

Contos por palabras

Autor: Agustín Fernández Paz
Ilustrador: Miguel Vigo ou Enjamio (segundo a edición)
Editorial: Xerais ou Biblioteca Galega 120 de La voz de Galicia

Está composto por relatos curtos nos que o autor imaxina historias de xente corrente a partir da lectura dos anuncios por palabras que aparecen nos xornais.
Os textos oscilan entre o elemento marabilloso (como no caso do dono dunha axencia de contactos empeñado en atoparlle parella a un unicornio azul) e o realismo (unha nai está obsesionada por converter á súa filla en nena-anuncio), polo que non sorprende que nunha funeraria contraten a Drácula e nunha empresa de limpeza traballe eficazmente ...

Outra forma de ler: ebooks

2010-09-07T19:17:00.003+02:00

Un libro dixital ou ebook é a versión electrónica dun libro. Son varios os formatos nos que se poden presentar: PDF, EPUB, MOBI, PRC, FB2, HTML, TXT, LRF, ...
Diversos dispositivos poden utilizarse para lelos: un PC, unha PDA, un portátil, un teléfono móbil, en xeral, calquera que teña memoria e pantalla.
Dende hai uns anos entraron no mercado uns dispositivos específicos para ler libros electrónicos ou ebooks, chamados lectores de libros electrónicos, ebook reader ou, simplemente, ebook. Este tipo de elementos caracterízase por ofrecer unha pantalla de considerables dimensións e cunha tecnoloxía denominada tinta electrónica que permite a lectura de igual forma que se logra utilizando como soporte o papel. Son dispositivos que consumen pouca enerxía e son facilmente transportables. Algúns á lectura de libros engaden outras posiblidades como uso de dicionarios, busca nos libros, escritura de notas, suliñado.

En posteriores entradas iremos vendo máis polo miúdo as características deste mundo da lectura electrónica.

Comeza un novo curso

2010-08-31T19:59:00.008+02:00

Estreamos un mes de setembro rebosante de sentimentos encontrados: apenados por deixar a placidez das vacacións ao mesmo tempo que nos sentimos nerviosos e expectantes ante o comezo dun novo curso, ímonos facendo á idea de dicir adeus ao calor e ao soliño para recibir un outono cambiante e un tanto alocado, aínda podemos ler algún libro á refrescante sombra dunha árbore e imos preparándonos para as lecturas no calorciño da casa.
Unha boa maneira de ir introducíndonos no curso e unha lectura sobre unha escola, unha escola moi particular:

Título: A escola dos piratas
Autor: Agustín Fernández Paz
Ilustrador: Luis Filella
Editorial: Rodeira

Levaba chovendo sen parar desde principios de curso. Aquel día, no colexio da parte alta da cidade, Marta e os seus compañeiros de curso tampouco puideron saír ao recreo pola chuvia. Estaban na aula cando de repente todo se empezou a mover: o floreiro, os cadernos, ...
A escola comezou a esvarar pola aba do outeiro, lentamente, ata deterse no medio do río, que medrara e batía con forza contra as ventás. Entón…

MARIMANTA entrevista a VÍCTOR RIVAS

2010-08-20T21:14:00.003+02:00

MARIMANTA: Nome?

Víctor Rivas:Víctor Rivas

M: Profesión?

V.R.:Ilustrador, Autor de comics, Deseñador gráfico

M: Anos adicados a esta tolemia?

V.R.:máis de 20

M: Motivos?

V.R.:Para min o debuxo é unha extensión do mundo, cando creo síntome como unha fiestra que se abre a outro universo e eu teño que estar ahí para que sega aberta

M: “Víctor Rivas é o debuxante máis rápido que existe”. Certo?

V.R.:É relativo, o que pasa é que cando me poño levo traballando na idea mentalmente hasta que sae e tamén unha certa habilidade colles cos anos.

M: Autores de banda deseñada preferidos?

V.R.:Ives Chaland, Robert Crumb, Bruce Timm, Trondheim, Sfar, Emile Bravo, Cristophe Blaim ...

M: Consellos para os que din que a banda deseñada é cousa de nenos ou de frikies?

V.R.:Ir berrando ó campo de fútbol todos ca mesma camisola... iso si é ser friki!

O comic é un medio de contar historias, e como en todo hai comics para frikis e comics para os que non o son, como no cine, no teatro, na literatura... penso que hai máis literatura friki que comics... Para nenos é un 30 ou 40% do que hai nunha libreiría especializada

M: Quen é realmente Harry Pórrez?

V.R.:Un apampanado metido a mago, sempre que o debuxo acaba facendo das súas, é el quen move a miña man... maxia, supoño.

M: Próximos proxectos confesables?

V.R.:Un conto con debuxo gótico ilustrado por min e texto de Francisco Naranjo, e algunhas ilustracións para o mercado internacional.

M: Un millón de grazas. Prometemos fidelidade absoluta!

V.R.: A vós.

Harry Pórrez y el as en la manga de Condemort

2010-08-18T12:24:00.002+02:00

Autores: Vergara, Víctor Rivas, Enrique Carlos
Editorial: El Jueves

Harry Pórrez vive cos seus tíos, que o criaron dende que tiña uns poucos meses, alleo aos extraordinarios poderes que posúe, a pesar de que de vez en cando provoca cos seus involuntarios feitizos algún accidente doméstico. Un día, Rufus Hank, un enorme mago, irrompe no domicilio dos Peláez e revélalle ao rapaz que os seus pais morreron a mans de Condemort, o mago mais escuro e desapiadado do mundo, e que el, Harry Pórrez, é unha lenda por ter escapado con vida do desapiadado ataque do asasino. Harry abandona a súa tranquila vida familiar no chalé dos Peláez, en Garrapinillos, e trasládase ao Colexio Howrats de Maxia, dando comezo a unha grande epopea, baixo a ameaza continua de “Quién tu ya sabes”

Trátase dunha divertida parodia dos coñecidos libros de Harry Potter, cun protagonista, Harry Pórrez, despistado, sen control dos seus poderes e rodeado de estraños profesores e compañeiros de todo tipo, pelexando contra inimigos ridículos e patéticos.

O galego Víctor Rivas, autor xunto con Enrique Carlos da parte gráfica desta obra, é ilustrador e autor de cómics. Ilustra libros principalmente para o mercado americano, colabora en revistas e editoriais de toda España, ademais de levar a cabo os seus proxectos persoais no mundo do cómic. É o autor das ilustracións da edición nº 14 do libro de Fina Casalderrey Dúas bágoas por Máquina.

O incrible neno devorador de libros

2010-08-13T17:52:00.005+02:00

Continuando o paseo pola Feira do libro atopamos outro exemplar curioso, este chama a nosa atención pola encadernación e polo título:

O autor do texto e das ilustracións é Oliver Jeffers, traducido ao galego por Laura Sáez e Óscar Villán, está publicado pola editorial Patasdepeixe de Vigo.
Trátase dun álbum que nos conta como un neno come libros e libros de maneira que se vai facendo máis listo, ata comprender que o mellor é... lelos, aínda que de cando en vez ocorre o que nos mostra a cuberta.

Un libro para ler, mirar, disfrutar e procurar non comer.

Feira do libro de A Coruña

2010-08-08T10:59:00.005+02:00

Dende o pasado día 1, e ata o día 10, estase a celebrar nos xardíns de Méndez Núñez a edición XXXIX da Feira do libro. Coma todos os anos ademais da exposicón e venda de libros están programadas actividades diversas: animacións dirixidas aos nenos, presentacións de libros, firma de autores, sorteos, ...
Paseando polo maravilloso recinto onde se celebra, na busca de lecturas interesantes tanto para adultos coma para nenos, atopamos este libro que chama a atención polo seu título:

Cómo enseñar a tus padres a disfrutar de los libros para niños, da editorial SM, escrito por Alain Serres e ilustrado por Bruno Heitz.

O libro recopila moitas das excusas que se poden utilizar para non ler libros infantís e os correspondentes argumentos irrebatibles a favor da súa lectura.
Recomendado para pais que se cansan de ler libros cos seus nenos e para os que pensan que a literatura infantil supón unha perda de tempo.

En xeral, para todos os pais e para todos os nenos porque é un libro-álbum divertido e imaxinativo.

Victor Rivas. Revista Retranca

2010-08-02T11:51:00.005+02:00

A imaxe mostra a obra realizada por Victor Rivas e Kiko da Silva para a revista Retranca. Trátase da páxina 4 do número 22, correspondente ao bienio outubro-novembro de 2009.

Retranca é unha revista de humor galego que dirixe Kiko da Silva, nela reflíctese e cuestiónase a realidade galega a través da risa. Conta con autores coma Miguelanxo Prado, Manuel Rivas, Xaquín Marín, Pinto e Chinto, Kohell, Andrés Meixide, Luís Dávila e Mel, entre outros. Cada número está adicado a un tema de actualidade: a crise, o feísmo, cambio climático, …

Unha mágnifica maneira de reflexionar sobre o que nos está a pasar lendo e rindo con esta revista xenial!

Dave McKean. Los lobos de la pared

2010-07-27T11:18:00.005+02:00

Guión: Neil Gaiman
Dibujos: Dave McKean
Editorial: Astiberri Ediciones

A protagonista desta historia é Lucy, que vive cos pais e o irmán. Nas paredes da súa casa Lucy escoita ruídos raros, que segundo ela son provocados por lobos que habitan dentro das paredes, e que están intentando saír. Cada vez que lle conta a alguén a súa teoría, a resposta é a mesma: “Iso é imposible, porque como todo o mundo sabe, se os lobos saen das paredes, todo está perdido”. E xusto entón os lobos saen das paredes…

É un relato infantil que resulta igualmente interesante para os adultos. Tanto se pode dicir que é un conto coma que é un cómic. O que ocorre nesta historia ensina unha serie de leccións a quen aínda non as sabe e recórdallas a quen xa as coñece, entre elas, que o feito de que todo o mundo pense que non se pode facer nada ante o que está establecido dende sempre non significa que en todos os casos sexa así.

Dave McKean naceu en Maidenhead (Inglaterra) en 1963. É un dos ilustradores e diseñadores máis importantes de Gran Bretaña.
Ilustrou portadas de discos, de libros; participou en proxectos publicitarios; dirixiu curtametraxes; pero sobre todo é coñecido polas súas novelas gráficas, elaboradas en colaboración con Neil Gaiman.

Viñetas dende o Atlántico

2010-07-22T17:18:00.004+02:00

A edición número 13 do Festival Internacional de Banda Deseñada da Coruña "Viñetas dende o Atlántico" vaise celebrar entre os días 9 e 15 de agosto, aínda que haberá exposicións que perduren durante todo o mes.
Como en anos anteriores, personaxes de cómic recreados en cartón pedra tomarán a cidade. Ao repertorio xa habitual: Superman, Spiderman, Tintín, Capitán Trueno, Mortadelo e Asterix, unirase este ano Joker, o eterno inimigo de Batman.
Durante esa semana desenvolverase nos Xardíns de Méndez Núñez a feira de libreiros e editores. Nese mesmo espazo situarase a Carpa do Cómic, onde se levarán a cabo numerosas actividades relacionadas co sector.
O debuxante americano, Will Eisner, falecido no ano 2005, será un dos protagonistas.
A lista de debuxantes invitados inclúe, entre outros, a Víctor Rivas, Camille Jourdy, Dave McKean.
O festival adicará unha exposición específica ás tiras que se publican na prensa e outra ao esqueleto, que revisará o tratamento que a historieta fai desta parte da anatomía; así mesmo veremos unha exposición sobre historias que se desenvolven en cidades mergulladas.
Este ano estrease páxina web: www.vinetasdesdeoatlantico.com, na que atoparemos información sobre convidados, exposicións, conferencias.

En próximas entradas iremos descubrindo algo máis sobre os protagonistas deste importante festival que nos permita disfrutar ao máximo das súas actividades e exposicións.

Rosalía de Castro para nenos

2010-07-16T08:19:00.004+02:00

Edición de Victoria Álvarez

Ilustracións de Celso Dourado

Ediciones de la Torre

Cúmprense 125 anos do pasamento da nosa gran poetisa, figura principal do Rexurdimento. Despois de séculos de oscurantismo nos que non se publicaron obras relevantes en galego ela asume con naturalidade a defensa e a canción da súa Galicia natal, dentro do movemento europeo en pro das culturas autóctonas e tradicionais.

Nesta edición os rapaces atoparán datos biográficos, comentarios da obra de Rosalía e unha bonita escolma dos seus poemas.

Unha viaxe á Idade Media

2010-07-09T19:45:00.004+02:00

Título: A Nosa Historia

Autor e ilustrador: Pepe Carreiro

Asesoramento histórico: Manuela Álvarez Lozano

Editorial: A Nosa Terra

Un bo momento para coñecer algo máis da vida dos nosos antepasados do Medievo.

Nesta colección de 20 volumes Pepe Carreiro da un repaso global á historia de Galicia, dende os prehistóricos ata os galegos actuais, dunha forma amena e sinxela.

É unha boa lectura para disfrutar en familia porque se adapta a diferentes idades.

Construtores. Animais extraordinarios

2010-07-05T18:26:00.003+02:00

Autor: Xulio Gutierrez

Ilustrador: Nicolás Fernández

Editorial: Factoría K de libros

Castores, aves, avespas, térmites, peixes e outros seres mariños, ..., todos necesitan construir a súa casa e algúns fano dun xeito ben curioso.

Libro cunhas maravillosas ilustracións que nos acerca a diversos animais e ás formas diferentes de construir as súas goridas.

El fantasma que odiaba las matemáticas

2010-06-21T17:26:00.004+02:00

Autor: Rafael Ortega de la Cruz
Editorial: Nivola

Lucía é unha nena de seis anos á que non lle gusta facer uns deberes que non entende, sobre todo os de matemáticas. Unha noite escoita uns saloucos dentro da súa habitación e a súa curiosidade vence ao medo. Lucía asómase ao interior do armario e descobre a Bruno, un neno-pantasma, que ten uns problemas parecidos aos seus...
Entre os dous amigos resolverán os problemas matemáticos que lles poñen os seus profesores, compartirán lecturas e salvarán os primeiros escollos das súas vidas.

Este libro pertence á colección Lucía y Bruno. Da man destes personaxes nenas e nenos irán revisando, dunha forma orixinal e lúdica, os contidos matemáticos dos diferentes ciclos de Educación Primaria.
Outros títulos da colección son: Aventuras en el castillo de los números, El misterio de los mensajes geométricos, El laberinto de los números romanos, El increíble viaje del cero.

¡Ojalá no hubiera números!

2010-06-04T18:42:00.003+02:00

Autor: Esteban Serrano Marugán
Ilustrador: Carlos Pinto
Editorial: Nivola

Imaxinade por un momento que faceríamos se non tivéramos números...
Arturo Comelibros é un neno que desexa que desaparezan os números da súa vida (¡non se lle dan moi ben as matemáticas!) e exprésao con rabia, de xeito que enfada ao rei Pitágoras V, quen decide concederlle o seu desexo...
A que se arma!

É este un libro que a partir dun plantexamento sinxelo nos invita a reflexionar sobre a utilidade dos números e das matemáticas.

CONCURSO Lingua de amor 2010

2010-05-25T11:45:00.003+02:00

Xa está en marcha a cuarta edición do concurso de cancións e declaracións de amor a través da internet

O Consello da Xuventude de Galicia, a través do seu Servizo de Normalización Lingüística, presenta a cuarta edición de Lingua de amor, o concurso de cancións e declaracións de amor a través do correo electrónico.

Un dos obxectivos principais deste concurso é estender o uso do galego como lingua habitual entre a xente moza nas súas comunicacións a través da rede.

Preténdese vincular as rapazas e rapaces de Galicia coa súa lingua e incrementar a percepción do galego como unha lingua que é útil para as actividades de lecer e momentos de diversión: o galego ábreche as portas á hora de coñecer xente, facer amizades e... por que non? Tamén para formar parellas!

Para poder participar neste concurso debes seguir os pasos seguintes:

1 Rexístrate: debes cubrir o formulario de rexistro. Recorda que todos os campos son obrigatorios.

2 Ingreso: para poder acceder á túa conta, debes introducir o enderezo de correo e mais o contrasinal co que te rexistraches. No caso de xa estares rexistrado/a pero non recordas o correo electrónico co que te rexistraches ou o contrasinal de acceso, envíanos un correo a linguadeamor@cxg.org co teu nome, apelidos e DNI e facilitarémosche os datos de acceso.

3 Unha vez que entraches na túa conta, na banda da esquerda preme sobre "engadir declaración" ou sobre “engadir audio”.

- O número máximo de caracteres para as declaracións é de 350 (con espazos incluídos) e cada participante poderá escribir un máximo de dúas declaracións.

- Para a modalidade de cancións non hai ningún máximo establecido.

4 Lista das miñas declaracións /lista de audio: nestes apartados poderás ler as declaracións ou escoitar as cancións coas que participas neste concurso.

5 Dende a túa conta persoal, no apartado "Datos usuario", poderás actualizar e modificar os teus datos sempre que o consideres oportuno, así como o teu correo electrónico e o contrasinal.

(Se tes algún problema á hora de subir as declaracións ou os vídeos, envíanos un correo a linguadeamor@cxg.org e intentaremos solucionalo coa maior brevidade posible.)

O concurso Lingua de amor está divido en dúas categorías: declaracións e cancións.

Os premios divídense do xeito seguinte:

Modalidade 1: declaracións de amor en galego a través da rede

Categoría A (de 14 a 19 anos):
1.º Un computador portátil Netbook
2.º Unha consola Nintendo DSI XL
3.º Unha cámara de fotos dixital

Categoría B (de 20 a 35 anos)
1.º Un computador portátil Netbook
2.º Unha cámara de vídeo dixital
3.º Unha consola Nintendo DSI XL

Modalidade 2: cancións de amor en lingua galega
1.º Un computador portátil Netbook
2.º Un iPod de 3.ª xeración
3.º Unha consola Nintendo DSI XL

Ademais destes premios, todas as persoas gañadoras recibirán un lote de libros e música en galego.

O prazo para participar permanecerá aberto ata o 28 de maio de 2010.

O prazo para as votacións será dende o 29 de maio ata o 6 de xuño de 2010.

O Consello da Xuventude agradécelle a súa colaboración á Secretaría Xeral de Política Lingüística.

Podes consultar o texto íntegro das bases facendo click aquí.

2010-05-23T11:16:00.007+02:00

Ao longo deste curso nos colexios da bisbarra desenvolveuse unha actividade titulada RECUPERANDO A MEMORIA.

RECUPERANDO A MEMORIA é unha campaña de animación á lectura para os máis pequenos, que parte da colaboración entre o Concello de Betanzos e o Colectivo Marimanta.
Partindo dunha colección de libros editados pola Fundación “La Caixa” cuxo tema principal é a doenza do Alzheimer, a campaña pretende non só informar aos nenos e nenas sobre esta realidade, senón, e sobre todo, tratar de sensibilizar ás novas xeracións sobre a importancia das relacións interxeracionais.
Máis aló da enfermidade e das súas consecuencias, RECUPERANDO A MEMORIA pretende que os nosos pequenos se acerquen á realidade dos maiores, os coñezan mellor, coñezan os seus pasados e, consecuentemente, os valoren na súa xusta medida. Por este motivo, os libros veñen acompañados dunhas suxestións de traballo ou reflexión, que poden ser adoptados e/ou adaptados polo profesorado, segundo as necesidades de cada curso, cada grupo, e mesmo de cada alumno.
Ademais da realización das fichas que acompañan aos libros poden realizarse actividades como entrevistas, murais, que algún avó vaia ao colexio a contar contos, experiencias, que explique o seu traballo, a actividade á que adica o seu tempo libre, …
Proponse, como actividade final a todo o proceso de lectura, actividades e reflexión, a realización dunha exposición colectiva con obxectos, produtos artesáns, obras de arte, etc. que fosen realizados por avós e avoas do alumnado, ou ben por anciáns achegados.
Todos aqueles que estean interesados nesta actividade poden poñerse en contacto coa biblioteca municipal de Betanzos (981 77 19 46).

El pequeño Nicolás

2010-05-14T16:36:00.009+02:00

Chegou aos nosos cines a película titulada El pequeño Nicolás, inspirada na obra literaria escrita por René Goscinny e ilustrada por Jean-Jacques Sempé.
En total son 11 libros nos que Nicolás, un neno traste que sempre anda metido en líos, conta en primeira persoa as súas andanzas e as dos seus amigos.
Son historias cargadas de humor e tenrura que se convertiron en todo un clásico e que, a pesares do tempo que pasou dende que foron escritas, seguen gustando ao público infantil (e non tan infantil).
Desde as orixes do cine, a literatura ten sido fonte de inspiración para moitos directores, a adaptación fílmica de obras literarias é unha situación frecuente.
Un libro e unha película son dúas obras de arte diferentes, con dúas linguaxes distintas, aínda que poidan estar inspiradas unha na outra. Cada adaptación renova a eterna polémica: Que é mellor? Literatura ou cine?
Lede os libros e vede a película e chegaredes as vosas propias conclusións.
Se queredes saber máis da película podedes ver a súa páxina oficial: http://www.elpequenonicolas.es/

PRESENTACIÓN NA LIBRERÍA DONÍN (Betanzos): "Chrystyan Magic - Atrapado na torre"

2010-05-11T09:31:00.003+02:00

Copiamos e pegamos a información que a librería aporta na súa web, sobre o libro que se presentará o sábado 15 de maio de 2010:

El sábado 15 de mayo a las 12:30h podremos disfrutar de la presentación del libro "Chrystyan Magic - Atrapado na torre" de los escritores Xoán Babarro y Ana María Fernández publicado en Everest Galicia.

Contaremos con la presencia del propio Chrystyan Magic , que nos hará un impresionante espectáculo de magia titulado "Palabras Mágicas"

"Palabras Mágicas" es un espectáculo creado a través de la imaginación y la creatividad, basado en la magia que se puede desprender de la lectura. Mediante la sucesión de juegos de magia, Chrystyan intentará descubrirle a los niñ@s la ilusión, fantasía y magia que se esconde en los libros y cuentos, con historias mágicas basadas precisamente en libros como "A viaxe de Vionta", “O Sorriso de Rosalia”, "Chrystyan Magic,Atrapado na Torre", etc... y mediante nuestros propios cuentos, que podremos crear gracias a la participación de los niñ@s. Un espectáculo que tiene como objetivos despertar el torrente imaginativo de los niños, descubrir el goce de la lectura y presentar la magia como un atractivo y nuevo modo de animación a la lectura.

Objetivos:scubrir la magia de las palabras.
imaginativo de los nin@s haciendoles crear sus propias historias.
- Descubrir el goce de la lectura a partir de los juegos que surgen.
Su objetivo fundamental es despertar el interes por la lectura a través de…

"¡Alegría! ¡Sorpresa!
¡Fantasía! ¡Magia!
Esto es lo que ocurre cuando
la imaginación camina
sobre las palabras

"EL LIBRO INCLINADO"

2010-05-09T15:10:00.003+02:00

Non só é o título dun libro, senón tamén unha descrición do mesmo. O libro, como se pode ver na foto, está realmente inclinado, e resulta un experimento acertadísimo de como a forma e o contido están absolutamente fundidos. O pequeno Bobby vai no seu carriño, e como o libro está inclinado, sempre cae, sempre... Unha narración visual frenética lévanos cara o final da súa veloz traxectoria. Realmente interesante e cautivador para os pequenos lectores (incluso para os prelectores).
Ficha:
Autor: Peter NEWELL
Barcelona: Thule, 2007

As preferencias dos nosos nenos e nenas

2010-05-08T11:40:00.003+02:00

É importante ir identificando os gustos das nenas e os nenos.
Ao principio non é sinxelo porque os nenos pequenos están coñecendo todas as variedades de estilos e propostas literarias que se lles ofrece.
Do mesmo xeito que se pode educar o oído para apreciar a boa música, tamén se pode educar o gusto literario e a apreciación estética que lle permitirá logo identificar as diferencias entre unhas obras e outras.
Pero no traballo de guía de pais e profesores debemos deixar sempre aberta a posibilidade de elección dos nosos nenos e nenas e ofrecerlles aquilo que máis lles atrae.
A algúns gustaranlles os contos de seres fantásticos, as historias sobre mitoloxías, as aventuras, as pezas teatrais, historias referentes ao fútbol, biografías ou a poesía…
O que polo xeral ten unha gran aceptación son as historias onde predomina o humor, ademais, non hai nada mellor para un bo descanso que durmirse logo dunha boas gargalladas.
Aínda tendo en conta a gran variedade de gustos persoais, pódese falar dunhas preferencias xerais segundo a idade dos rapaces.

Dende os dous ata os cinco anos
Gustanlles os libros informativos e con xogos que estimulan a súa curiosidade polo mundo e favorecen a adquisición de vocabulario.
Gozan dos contos centrados nun personaxe fácil de recoñecer e co cal poidan identificarse (mozos, animais); os textos con ritmo e rima (cancións, poemas, disparates, trabalinguas, nanas); as historietas cómicas e, moi especialmente, as ilustracións coloridas.
A linguaxe debe ser sinxela pero poética.

Dos seis aos oito anos
Aparecen os porqués e as preguntas insólitas. Experimentan terrores persoais que necesitan resolver.
Xa desenvolveron o concepto básico da narración e gozan de todo tipo de relatos.
Disfrutan cos contos de animais, de princesas e fadas, as historias familiares e as fantásticas.

A partir dos nove e ata os doce
Encántanlles as novelas de amor, de ciencia ficción, as aventuras de cuadrillas, as historias de detectives e pantasmas. Séntense atraídos polas figuras dos heroes.
A esta idade poden conxugar a realidade e a fantasía en partes iguais.
Unha proposta ampla que lle permita explorar diferentes tipos de xéneros e temáticas resulta decisiva para a formación dun lector autónomo, libre e competente.

Endrina e o segredo do peregrino

2010-04-29T18:48:00.004+02:00

Autora: Concha López Narváez
Editorial: Galaxia

Camiño de Compostela, van dous camiñantes. Un é vello e parece moi canso. O outro é mozo, forte e baril. A eles unirase nas montañas de Navarra unha rapaza de quince anos, Endrina, que coida os seus rabaños. Facendo o Camiño de Santiago, Endrina vivirá aventuras, coñecerá o mundo e descubrirá o amor. Todo iso mentres se pregunta cal pode ser o segredo que gardan os seus dous acompañantes.

Bonita historia de amor e misterio, coa que podemos aprender máis sobre o Camiño de Santiago e a vida no medievo dunha forma lúdica.

Outras reflexións

2010-04-21T19:56:00.002+02:00

O placer por ler non se esperta de forma automática, supón unha aprendizaxe.

A estimulación debe adecuarse ás habilidades e intereses dos nenos e nenas.

Temos que dar de ler, sen pedir nada a cambio. Dar tempo para que descubran o bo que hai na lectura.

Os intereses e as aficións contáxianse. É necesario que eles vexan que realmente nós disfrutamos co libro.

A curiosidade espértase, non se pode impoñer.

El Grúfalo

2010-04-07T20:20:00.004+02:00

Autora: Julia Donalson
Ilustrador: Axel Scheffler
Editorial: Macmillan. Colección Librosauro

Mentres o rato pasea polo bosque atopa ao raposo, ao moucho e á serpe. Todos o invitan a comer, ou será que o queren comer a el?
O rato non pode acompañalos, está esperando a un grúfalo. E que é un grúfalo? Un ser monstruoso ao que todos temen... Pero de verdade existe o grúfalo ou é invención do rato?

Un bonito conto que se compón de párrafos rimados, cunha excelente ilustración, e que nos ensina que non sempre ganan os máis grandes e fortes, a astucia vale máis.

A familia xoga un papel importante na formación de bos lectores.

2010-04-01T17:14:00.004+02:00

Ler na casa:
1. Buscar un tempo e un lugar para ler todos os días cos nenos e nenas.
Esta lectura non debe estar relacionada coas tarefas escolares.
É máis importante a calidade da relación establecida que a cantidade (15 minutos poden ser suficientes).
Sentarse ao seu carón e ler para eles e con eles.

2. Compartir a lectura en familia, aínda que sexan autónomos lendo.

3. Facer da lectura un tempo divertido.

4. Ler libros, revistas, xornais que lles resulten interesantes para poder comentar o que neles aparecen.
Non pedirlles que fagan resumos, que expliquen o que entenderon, non é un traballo, é un placer.

5. Demostrar que para os pais a lectura é gratificante, ler diante deles, comentar o libro que se está lendo.

6. Interesarse e preguntarlles polo libro que están lendo (de forma voluntaria ou porque lles mandaron no colexio).

7. Falar cos nenos e nenas dos seus gustos e intereses.

8. Axudarlles a seleccionar libros, sen impoñer as preferenzas dos adultos.

9. Mostrarlles os recursos dos que dispoñen na súa localidade no referente a buscar información e libros.

10. Acompañalos a librerías, bibliotecas.

11. Calquera motivo pode ser bo para ler, axudarlles a comprobar que a lectura é importante para calquera actividade.

A auga está enferma

2010-03-22T17:18:00.004+01:00

Autor: Miquel Obiols
Ilustrador: Óscar Villán
Editorial: Kalandraka

Ao abrir a billa, a auga retorcíase para arriba, para abaixo, para os lados, semellaba unha serpe. O chorro que acababa de saír negábase a entrar no vaso que tiña na man o pai, e o neno tiña moita sede. Que lle pasaría a auga?

A literatura ten como función, ademais de entreter, ampliar o noso campo de percepción e pensamento.
Hoxe, día Mundial da Auga, é un bo momento para disfrutar con este bonito libro e reflexionar sobre a situación deste elemento vital para todos nós.

Valdemuller

2010-03-08T16:47:00.006+01:00

Autor: Xosé A. Neira Cruz

Editorial: SM. Colección Barco de Vapor. Serie Vermella

Minia vai cumprir quince anos e está preparando a celebración habitual na súa familia. Moitos dos tópicos que rodean a celebración non lle gustan, pero, por sorte, algúns sofren cambios debido a situacións fortuitas.

O día da festa recibe un agasallo moi especial: un colgante en forma de estrela, que pon a toda a familia un tanto nerviosa.

A partir dese momento emprende unha investigación que a leva a descubrir os segredos que esconde o colgante e as historias que oculta a súa familia, ao mesmo tempo que se vai coñecendo e aceptando a si mesma.

En Valdemuller ponse en dúbida a validez dos roles clásicos e proponse unha renovación das conductas que leve a unha sociedade máis xusta.

A partir desta obra podemos analizar o papel da muller ao longo do século XX, seguindo a historia das tres xeracións da mesma familia.

Ota quere voar

2010-03-07T12:00:00.004+01:00

Autora: Ánxela Loureiro
Ilustrador: Santiago Eiroa Pazos
Editorial: Xerais. Colección Merlín

É a historia dunha gaivota chamada Ota.
A súa curiosidade e o seu carácter intrépido lévana a botarse a voar antes que os seus compañeiros e a deixar a casa para emprender unha viaxe na que vai tomando conciencia do seu corpo e de como é o mundo que a rodea. Grazas á súa personalidade, sempre positiva, vai axudando a todos os que atopa polo camiño.

Bonito relato, moi ben ambientado visualmente, que nos presenta unha personaxe feminina caracterizada por ser positiva, curiosa e dotada cunha gran intelixencia e forza de vontade.

Agustina, la payasa

2010-03-05T21:04:00.004+01:00

Autor: Otfried Preussler

Ilustrador: Pablo Echevarría

Editorial: SM. Colección El Barco de Vapor. Serie Blanca

Agustín actúa no circo.

Agustina queda na casa e ten que coser, fregar, cociñar, coidar os fillos, ... Pero o que realmente lle gustaría facer é traballar no circo co seu esposo.

Un bo libro para disfrutar e para axudarnos a reflexionar cos máis pequenos sobre o papel das mulleres na sociedade.

Libros, libros, libros

2010-01-27T16:49:00.004+01:00

Provocan a curiosidade polo que nos rodea e acércannos a mundos lonxanos.

Levan a cabo o desenvolvemento da imaxinación, do coñecemento do mundo e das xentes que o habitan.

Aumentan a nosa capacidade de expresión e enriquecen a nosa linguaxe.

Convídannos a buscar, comparar e comprender.

Educan os sentimentos, axúdannos a coñecernos e a identificarnos cos outros.

Relaciónannos coa nosa comunidade cultural e póñennos en contacto con outras visións do mundo.

Ler no libro da cidade. Arte en Betanzos

2009-07-10T12:32:00.002+02:00

Recollendo a nosa propia invitación a invitación a coñecer ese grande libro de arte que a nosa cidade de Betanzos presentamos aquí o que chamaremos unha "cuboadiviña".
(se picades nas caras do cubo a imaxe amplíase para mirala mellor)

As imaxes da cuboadiviña pertencen case todas á Igrexa de San Fancisco. Ollade con atención o cubo para descubrir porque....

1.- Nel atoparedes só unha imaxe que non é de San Francisco.
2.- Unha imaxe que representa de perfil a cara dun rei.
3.- Unha imaxe que está en posición incorrecta na realidad
4.- Unha imaxe na que (con mooooita imaxinación) veredes un touro, un leon e unha aguia.
5.- Unha imaxen na que "alguén" lle di algo a "outro alguén" por medio dun papel longo ( case tan longo como o do can de Colhogar )
6.- A imaxe dun monxe a ensinarnos un libro aberto.

Logo disto se vos queredes achegar a San Francisco e atopalas pasaredes un rato divertido e seguro que na percura atopades moitas imaxes máis. ¡sorte, e que o disfrutedes!

Aprender arte cos libros.

2009-07-08T11:55:00.010+02:00

Unha reflexión antes de nada. O mellor para que os nosos peques se afagan a ver a apreciar a arte é viaxar e, antes diso, coñecer a magnífica cidade na que temos a sorte de vivir.
Dito isto presentamos dous libriños que resultan atrativos e lles poden "inocular" o gusaniño da arte.

"La gran Noche de los Perros" é unha aventura apaixoante en plena National Gallery de Londres. Recorreremos grandes cadros e seredes testemuña de sucesos extraordinarios.

LA GRAN NOCHE DE LOS PERROS
de CURLESS, ALLAN y HOOPER, MEREDITH
EDICIONES SERRES, S.L.
48.0x60.0 cm 32 pags
ISBN: 9788495040305
Año de edición:2000
Plaza edición: BARCELONA

"Mirar a pintura" (atopàredeo en galego i en castelán) é un achegamento á evolución desta arte moi atarctivo: os temas, as paletas dos pintores, os estilos....Un percorrido por medio de 18 obras mestras da pintura nunha edición moi coidada. Información e beleza combínanse para dar lugar a un regalo para os ollos e mentes de todas as idades.

MIRAR A PINTURA A TRAVES DOS SÉCULOS

Autor :Desnoëttes, Caroline

Editorial: Faktoria K de Libros, S.A.

Lugar de edición: Vigo

ISBN :84-934641-8-X

"Mis cuentos preferidos de Hans Christian ANDERSEN"

2009-07-05T01:24:00.003+02:00

Editorial : Combel
Lingua : Castelán

Ilustrador: Jordi Vila

Tradución de Jimena Licitra
2007
Formato : Cartoné (tapa dura)
Número de páxinas : 222

Unha estupenda compilación dos contos orixinais de Andersen. A miúdo os nenos coñecen historias como a sereíña, o soldadiño de chumbo, e moitos outros non a través da obra auténtica, senón por medio de adaptacións que non sempre manteñen a calidade inicial. Neste libro temos unha magnífica ocasión de contarlles, aos que non len, e de que lean (os que len) as historias como foron nun principio. Máis de algún vai levar unha sorpresa!!

2009-07-03T18:33:00.005+02:00

Cuentos pulga
Riki Blanco
22 x 30 cm / 40 pp
Encuadernacion: cartoné
15,29 € + IVA (4%)
ISBN 84-96473-44-9

¡Damas y caballeros! ¡Niñas y niños!Pasen y lean: podrán admirar las fantásticas actuaciones de la asombrosa trapecista con vértigo al suelo, el increíble domador domado, el espectacular escapista que escapa de sí mismo, la contorsionista introvertida, el payaso muerto de un chiste...¡Pasen y lean, damas y caballeros, niñas y niños! La función está a punto de empezar.

Regina [LA TRAPECISTA]

Regina tenía un problema: vértigo.
Pero no el vértigo a las alturas, corno mucha gente tiene, sino al suelo. Por eso decidió hacerse trapecista, para estar siempre a ras del cielo y no tener que bajar nunca a la tierra.
Regina miraba las coronillas de los chicos del circo y soñaba con una vida al mismo nivel.
Con poder susurrar cosas bonitas a alguien al oído y no tener que estar siempre dando voces para hacerse oír.
Aunque claro, ninguno de la compañía se atrevía a subir tan alto. Ninguno excepto Capirote, el hombre bala, pero siempre pasaba volando a su lado con tanta prisa... Y ni un hola le decía. Ni una simple mirada, ni un triste adiós. Y para colmo, el muy tonto, ya llevaba más de un mes atrincherado dentro de su cañón.
Una noche, mientras el resto de la compañía dormía, escuchó algo. Al principio era un inapreciable susurro melódico, pero después fue incrementando su intensidad. Aquel cántico siguió durante todo el día y Regina, intrigada, preguntó a la gente de la compañía de dónde procedía aquella voz, pero no le supieron decir, pues nadie, salvo ella, la oía.
Estuvo investigando la procedencia de aquella cantinela, y descubrió que sólo la oía en un punto muy concreto: frente al cañón de Capirote.
El hombre bala, desde dentro, le cantaba canciones casi olvidadas, que salían del cañón disparadas y colisionaban con lo más profundo del alma de Regina.
—Capirote... —clamó Regina—, ¡sube aquí, lánzate!
El hombre bala tardó un tiempo, pero al fin se decidió a contestar:
— ¡No puedo, necesito que alguien me encienda la mecha! ¡Y desearía que fuera usted!
—No puedo bajar. Tengo vértigo —se dijo casi a sí misma Regina.Regina y Capirote

De la noche al día Capirote accedió por fin a salir de su cañón y con más ganas que nunca de volar. La compañía entera se extrañó de que hubiera salido sin que la “mujer de su vida” le encendiera la mecha, como él exigía, pero por si acaso nadie se atrevió a preguntar.
Se reanudó el número del hombre bala después del mes y pico que pasó allí metido. Aquella noche la expectación fue máxima, ya que habían colgado carteles por todo el pueblo anunciando dicho evento. Corno siempre, fue Bambino quien se encargó de encender la mecha. El hombre bala volvió a ganarse los aplausos de su público. Todo volvía a ser como antes.
Lo que todos ignoraban era que para Capirote y Regina había empezado un idilio de amor que se limitaba a una única cita diaria de décimas de segundos, pero era tiempo suficiente para que cuando Capirote, durante la función, pasaba volando al lado de ella, se dieran un beso fugaz y Regina le colocara al vuelo una notita entre su mejilla y la correa del casco.
Durante el resto del tiempo alimentaban su deseo recordando aquel instante.
Estuvieron así largo tiempo. Siempre sigilosos en su amor de cuentagotas. Hasta que por fin Capirote, con paciencia y dedicación, aprendió a encender sin ayuda de nadie, la mecha de su cañón.
RIKI BLANCO, Cuentos pulga, Thule Ediciones, Barcelona, 2006.

"A VELLA QUENLLA PERDE OS DENTES"

2009-07-03T12:49:00.004+02:00

Autor: Xabier López López
Ilustrador:Manuel Uhía Col.

Edebé-Rodeira.

2005

Queremos recomendar dende Marimanta este libro-álbum, para prelectores e primeiros lectores, escrito polo betanceiro Xabier López e ilustrado por Manuel Uhía. Facémolo porque nos parece que foxe desa tendencia tan moderna (e non sempre acertada) de edulcorar a realidade aos nenos, de contarlles un mundo perfecto, no que non hai nin vinganzas, nin mal sangue, nin nada que teña chispa. As ilustracións de Uhía son tamén dignas de "ler" polo seu característico estilo evocador, de bordes e atmosferas diluídas (máis aquí, onde todo ocorre baixo o mar).

Velaquí un comentario da biblioteca BLIX:

"No máis fondo do mar vivía unha quenlla branca, gorda como unha balea, que de vella que era xa non lembraba a súa idade. Como era moi despistada, unha noite pegoulle tal mordida a unha pedra, confundíndoa cunha saborosa madalena, que alá lle foron os dentes..."

Proposta para ler cos nosos peques. O noso teatro caseiro

2009-07-01T18:36:00.005+02:00

EL DR. BUJERÍN, que cuenta con una de las mejores colecciones de agujeros del mundo, nos ha hecho un hueco en su apretada agenda para contarnos su experiencia. Nuestra reportera, Patricia Hoyos, se ha desplazado hasta Pozo de Sorpresas, donde reside el eminente Doctor, para hablar con él.

PATRICIA HOYOS. Dr. Bujerín, ¿de dónde le viene esta afición por coleccionar agujeros?

DR. BUJERÍN. Mi padre comenzó la colección nace ya mucho tiempo. Un día, se dio cuenta de que todos llegamos al mundo por un agujerillo y decidió ahondar en el tema. De él he heredado mi afición por estas curiosas aberturas. Comencé coleccionando agujeros normales y corrientes: tomates en los calcetines, flautas, coladores de cocina... Con el paso del tiempo, he ido adquiriendo ejemplares más variopintos. He descubierto abismos vertiginosos lagunas mentales, minas de diamantes, etc. Después de tantos años de estudio, he llegado a la conclusión de que

el agujero es la clave de todo, pues

la vida comienza por un agujero,

podernos oír lo que pasa a nuestro

alrededor gracias a un agujero,

respiramos por un agujero y,

cuando las cosas van mal,

vamos tapando agujeros

como buenamente podemos

PATRICIA HOYOS. Dr. Bujerín, ¿cuáles son las piezas más valiosas de su colección?

DR. BUJERÍN. Algunos de los más representativos son la Gruta de las Damas, el túnel del canal de la Mancha, la madriguera del Sr. Zorro o el espiráculo del delfín.

PATRICIA HOYOS. ¿Podría decirles a nuestros lectores qué es exactamente un agujero?

DR. BUJERÍN. Hay miles de agujeros a nuestro alrededor. Desde los más visibles, como el agujero de una aguja o el ojal de una camisa, hasta otros menos tangibles, como los agujeros financieros o las depresiones de aire. Los hay de todas las formas, tallas y condiciones. Un agujero puede ser un abismo o la madriguera de un animal. ¡O los del queso gruyer! Están los de los coladores de cocina y el de los donuts. Un agujero puede ser también la falta de algo, un vacío. Otros nos pueden aspirar, como el V404, uno de los agujeros más negros de mi colección.

PATRICIA HOYOS. ¿Le falta alguna pieza en su colección?

DR. BUJERÍN. ¡Cientos de ellas! Pero aun así, es de las más completas que hay.

CLAIRE DIDIER & ROLAND GARRIGUE, El libro de los agujeros, SM, Madrid, 2007, p. 7.

Sugerencia de lectura tomada de:

http://palabrasmaldichas.blogspot.com/2009/04/el-libro-de-los-agujeros-claire-didier.html

NACER - Animais extraordinarios

2009-06-30T22:10:00.002+02:00

Autor: Xulio Gutiérrez

Ilustrador: Nicolás Fernández.

Editorial: Kalandraka

Neste libro descríbese a forma en que se reproducen e como coidan as crías doce especies de animais.Ese e o tema de enlace, pero aparecen un montón de curiosidades relacionadas:

Sabías que o canguro so pesa un gramo ao nacer?E que a anguía ten que nadar durante case 3 anos e percorrer unha distancia de 5000 km para reproducirse?e que o casulo onde se forma a bolboreta de seda está formada por un único fío que pode medir ata 900 m?..............

O libro anterior a este chámase BOCAS (onde se explica como algunhas especies obteñen o seu alimento). Moi, moi recomendable, tamén (Kalandraka).

A ARAÑA E MAIS EU

2009-06-30T22:05:00.002+02:00

Autor: Fran Alonso. MAnuel G.Vicente.

Editorial: Kalandraka
Temática: o corpo, as froitas, as metáforas.
Idade: a partir de 5 anos
"Un día alegre, de súpeto, unha araña gorda e fea...brincou desde o ceo para aterrar no meu corpo.A descarada, primeiro explorou unha deda do meu pé, avultada coma un kiwi.Logo subiu aos meus nocellos, rugosos como a pel dunha mandarina......"

"El asesinato de la profe de lengua" y "El asesinato del profe de mate"

2009-06-30T16:03:00.003+02:00

"El asesinato de la profe de lengua" y "El asesinato del profe de mate" trabajan lengua y mate.Tienen que ir descifrando acertijos que son pistas para encontrar al profe. Una manera interesante de leer y aprender mate y lengua a la vez que utilizan el razonamiento . Les encanta. Es para niños a partir de 11 años.

Autor (de ambos): Jordi Sierra i Fabra.

Editorial: GRUPO ANAYA , S.A..

"Dáme a man" e "Dez abellas na laranxeira"

2009-06-28T22:13:00.004+02:00

Ambos libros editados por Edicións Xerais, pertencen á colección "O meu mundo".

En "Dáme a man" trátase o tema dos nenos doutros países, en concreto dunha rapaciña que vén de África a curarse dunha doenza na vista. Moi tenra, moito, e sen dramatismos ante o feito da separación dos pais. As ilustracións, de Santy Gutiérrez, fan que a sinxeleza do trazo transmita moita claridade para lectores que aínda non saben ler (textos), ou ben apra primeiros lectores.

"Dez abellas na laranxeira" é un margnífico conto que fala de algo tan sinxelo e ten complicado como é restar. Comeza o conto con dez abellas e, por distintos, motivos, van quedando menos, e menos, e menos... Non hai como contar aos nenos fenómenos abstractos con cousas ben concretas como son as abelliñas. A ilustración, de pere Mejan, é enormemente potente a pesares de (ou grazas a) unhs liña clara e diáfana. tamén para primeiros lectores ou incluso para prelectores.

UN VERÁN DE CONTOS

2009-06-20T11:02:00.002+02:00

Dende Marimanta propoñemos a todas as nais e pais, a tías e tíos, avoas e avós, adultos e xeral, que aproveiten un período tan interesante como o verán para fomentar nos nenos o pracer de ler. Dicilo así, de maneira xeral, resulta moi dodado. Pero é ben certo que o importante é saber que libro lle vai gustar ao rapaz ou rapaza, onde se poden conseguir os libros (bibliotecas públicas, librerías,...), e o máis importante: atopar momentos para ler con el/ela.

Propoñemos dende esta páxina o seguinte: cada semana faremos un par de recomendacións de lecturas. Así, se a familia está de vacacións, será doado conectarse a internet e ver o que se recomenda. Ademais, neste mesmo blog hai un enlace (á dereita da páxina, "BLIX") con centos de libros recomendados segundo as idades dos lectores.

Quedades convidados, pois, a botarlle un ollo a este blog de cando en vez, cando poidades, para ver que pode ser de utilidade aos vosos cativos.

Non olvidemos que a lectura é o que fai que as persoas multipliquen a súa capacidade para comprender o mundo. Non os fai mellores persoas (Hitler era un grandísimo e cultísimo lector), pero do que non hai dúbida é de que os fai máis cappaces, máis inmunes ás dificultades, máis abertos ao ocio, máis tolerantes ante a diferenza (... se queren).

Que todos teñades un bo verán, e que sexa para os rapaces un período de desfrute e creatividade, no que as súas poderosas mentes non se paralicen, senón que sigan traballando para medrar máis e máis por dentro (que por fóra non hai que os pare).

FELICES LECTURAS!!

PRESENTACIÓN NA LIBRERÍA DONÍN - O ARCO DA VELLA

2009-06-16T12:39:00.004+02:00

Este sábado 20 de xuño, ás 12:00h. terá lugar unha presentación con contacontos dun libro infantil (para pequenos de ata 8 anos, aprox.), O ARCO DA VELLA, escrito por Charo Pita (actriz, contacontos e escritora), e ilustrado polo noso compañeiro de Marimanta Xosé Tomás. O acto será na librería DONÍN, e consistirá nunha sesión de contacontos por parte da autora, así como cunha demostración de debuxo en vivo e directo por parte do ilustrador.

"A vella Maruxa tiña un amor viaxeiro. Cando soubo que o seu amor marchaba, comezou a tecer para el un abrigo con sete fíos de la. O día da partida entregoulle ao seu amor o abrigo e viu como o seu amor partía deixándolle nos labios un bico e na man un anel de prata. Unha noite, o anel desapareceu. ¿Poderá a vella Maruxa recuperar o anel perdido guindando ao ceo sete fíos de la?"

ANIMÁDEVOS E ASISTIDE!!

RETOMAMOS O CLUB DE BANDA DESEÑADA

2009-06-16T12:35:00.002+02:00

Tras un stop temporal no noso blog por motivos de partos (con final feliz) e demais, retomamos as nosas xuntanzas para falarmos dunha das nosas irremediables paixóns: A BANDA DESEÑADA. Visitade o noso blog YELLOW KID (aquí, a dereita desta páxina) e veredes a proposta para o vindeiro día de reunión.

Club de lectura de Banda Deseñada

2009-02-28T22:50:00.003+01:00

Hoxe, sábado 27 de febreiro, celebramos o segundo día do CLUB DE LECTURA DE BANDA DESEÑADA. Ademais de falar de "Arrugas", de Paco Roca, e de desmenuzar tantos e tantos detalles da obra ( e de namorarnos máis se cabe dela), fixemos algo moi importante: darlle nome ao noso club de lectura. Non podía ser outro: "YELLOW KID"... o primeiro personaxe de banda deseñada da historia, que vestía de amarelo (claro está), e que, curiosamente, falaba a través do seu traxe. Xa temos outra obra para ler durante o mes de marzo: "A mansión dos Pampín", de Miguelanxo Prado. Dende Marimanta estamos orgullosos da calidade dos lectores, do seu traballo (moitos viñeron con libretas cheas de notas, libros plagados de post-it,...), e do entusiasmo con que participaron e compartiron as súas opinións e visións.
Así que... ÁNIMO E A SEGUIR. A vindeira reunión será o sábado 28 de marzo, ás 11:00h., no telecentro de Betanzos (a carón da Biblioteca municipal). Lembramos que a invitación non é só para nenos, senón tamén para adultos (nesta reunión había uns cantos, e moi entusiastas).

REMATE DA EXPOSICIÓN "GALICIA SOLIDARIEDADE"

2009-02-05T22:13:00.003+01:00

Esta fin de semana pasada levantamos a exposición Galicia Solidariedade, e o regusto que nos queda é francamente positivo. Visitárona non só nenos e nenas, senón nais, pais, adultos, profesores e, moi importante, profesores con alumnos. Fixéronse as actividades que propoñiamos como guía da visita, por tramos de idades, e proba de que por alí pasaron moitas e creativas persoas son os murais que elaboraron in situ. Non podemos pedir máis.

Celebramos o día da paz.

2009-01-30T06:59:00.000+01:00

¡falla nos fai celebrala, mesmo nos corazóns! ¡A ver que vos parece este vídeo!

IMAXINA ANIMAIS. (a fotografía e o texto ao servizo da imaxinación..., da túa)

2009-01-28T10:59:00.000+01:00

El picopato

En lo más frondoso del parque de Doña Ana vive el picopato. Es un ave de plumas lisas y brillantes, bañadas por un barniz de charol. Su tarea diaria consiste en picotear, de forma incansable, la corteza de un árbol jugoso: el clalcero, de sabor a goma arábiga. Su picoteo. también conocido como «taconeo», es constante en las noches de luna llena.En sus pocas horas de ocio, el pieopato suele volar de rama en rama y de flor en flor, en bandadas pequeñas. En las tardes de mucho calor se cobija junto a las aguas mansas del parque y, al llegar la noche, comparte veladas ruidosas con los rosados flamencos.

XOSÉ BALLESTEROS & JUAN VIDAURRE, Imagina animales, Kalandraka, Sevilla.

CLUB DE LECTURA DE BANDA DESEÑADA

2009-01-26T00:48:00.005+01:00

Marimanta vén de rematar os obradoiros de creación literaria impartidos polo escritor Francisco Castro, e dende o colectivo estamos especialmente satisfeitos pola calidade do mesmo, e a boa acollida que tiveron entre as rapazas e rapaces asistentes. De feito, queremos agora enganchar coa seguinte actividade; un club de lectura de banda deseñada (ou sexa, de cómic).
A dinámica a seguir consistirá nunha reunión mensual (dunha hora, máis ou menos), na que se falará dunha obra de banda deseñada que, previamente, acordaremos ler todos.

Quen pode asistir? En principio, Marimanta foi pensada para nenos e rapaces novos. Pero iso non quita que poidan asistir adultos. Iso si, para esta actividade poñemos un límite de idade mínimo: 10 anos.

A primeira xuntanza terá lugar no Salón Azul do Edificio Liceo, o sábado 31 de xaneiro, ás 11:00. Dado que é o primeiro día, non hai que levar nada lido, porque será o día das propostas. Como coordinador do club, propoño que a obra para iniciármonos sexa "ARRUGAS", de Paco Roca. Trata o tema do Alzheimer dunha maneira especialmente sutil e conmovedora.

Unha vez feita a proposta, os asistentes farían unha lectura do libro na súa casa, con calma, pero con detenimento, incluso tomando anotacións dos detalles que máis chaman a súa atención. Na seguinte reunión, póñense en común as opinións, establécese un debate, e proponse de novo outra lectura. E así até que nos cansemos (se nos cansamos).

Animamos a quen o desexe (e pase dos 10 anos) a asistir á seguinte reunión. É de balde (como moito, haberá que comprar o libro, ou collelo en empréstito na biblioteca), e tan só se solicita ilusión pola banda deseñada, ganas de participar e compartir opinións, e, sobre todo,...ansias de saber.

AGARDÁMOSVOS!
Xosé Tomás - Colectivo Marimanta

OBRADOIRO DE CREACIÓN LITERARIA

2009-01-17T23:21:00.004+01:00

O mesmo sábado 17 de xaneiro comezamos tamén os obradoiros de creación literaria, impartidos polo escritor, editor e amigo Francisco Castro, que rematarán o vindeiro sábado 24 (de 11:00 a 13:00). Prácenos ver como máis dun asistente aos obradoiros de banda deseñada que realizamos hai un tempo repiten agora no de creación literaria. Esperamos que dean os seus froitos!

Exposición inaugurada!!

2009-01-17T23:07:00.009+01:00

O sábado 17 inauguramos a nosa primeira exposición, GALICIA SOLIDARIEDADE. Vinteún ilustradores que crean imaxes sobre a solidariedade e a paz, e vinteún escritores que "ilustran" esas imaxes cos seus textos. Franisco Castro realizou a inauguración oficial, e alí nos demos cita, entre outros, os asistentes ao obradoiro de creación literaria, que comezaba media hora máis tarde.

Nesta exposición quixemos aportar a posibilidade para os rapaces de realizar a visita de maneira activa: para elo elaboramos unhas pequenas "fichas" de traballo (nalgúns casos son coma xogos), diferentes segundo o curso e idade dos visitantes. Desta maneira o profesorado que o desexe (que as recibirá nos seus centros), poderá usalas para levar aos seus alumnos á mostra e realizar as actividades alí mesmo.

Pero tamén propoñemos outra opción: que os profes manden aos rapaces facer esas fichas como tarefa a realizar pola súa conta, e a levar feita despois a clase. pode ser divertido ir cun grupiño de amigos a facer os deberes ao Edificio Liceo.

Ah!: a exposición está alí até o día 31 de xaneiro. Que a desfrutedes!

CLUBS DE LECTURA

2009-01-09T10:05:00.002+01:00

A Xunta de Galicia vén de editar un libro sobre os clubs de lectura, a súa historia, o que deben perseguir, como constituilos, e demais precisións acerca dunha experiencia moi antiga, pero que hoxe está recobrando importancia.

Nós, en Marimanta, temos intención de crear máis de un, e de feito estamos a piques de iniciar o club de lectura de Banda Deseñada.

O libro do que falamos titúlase "LECTURAS COMPARTIDAS", e a súa autora é Eva López. Pódese descargar íntegro en PDF pulsando aquí.

Little Einstein e Baby Einstein. Series para ver, e escoitar, cos nosos nenos e nenas

2009-01-06T23:16:00.000+01:00

Para máis pequenos Baby Einstein. Aquí escoitando e mirando para Beethoven dun xeito moi interesante...e atractivo. Non diredes que non mola escoitar así ao Xordo.

Regina [LA TRAPECISTA]

2009-01-06T20:55:00.002+01:00

Regina [LA TRAPECISTA]

Regina tenía un problema: vértigo.
Pero no el vértigo a las alturas, corno mucha gente tiene, sino al suelo. Por eso decidió hacerse trapecista, para estar siempre a ras del cielo y no tener que bajar nunca a la tierra.
Regina miraba las coronillas de los chicos del circo y soñaba con una vida al mismo nivel.
Con poder susurrar cosas bonitas a alguien al oído y no tener que estar siempre dando voces para hacerse oír.
Aunque claro, ninguno de la compañía se atrevía a subir tan alto. Ninguno excepto Capirote, el hombre bala, pero siempre pasaba volando a su lado con tanta prisa... Y ni un hola le decía. Ni una simple mirada, ni un triste adiós. Y para colmo, el muy tonto, ya llevaba más de un mes atrincherado dentro de su cañón.
Una noche, mientras el resto de la compañía dormía, escuchó algo. Al principio era un inapreciable susurro melódico, pero después fue incrementando su intensidad. Aquel cántico siguió durante todo el día y Regina, intrigada, preguntó a la gente de la compañía de dónde procedía aquella voz, pero no le supieron decir, pues nadie, salvo ella, la oía.
Estuvo investigando la procedencia de aquella cantinela, y descubrió que sólo la oía en un punto muy concreto: frente al cañón de Capirote.
El hombre bala, desde dentro, le cantaba canciones casi olvidadas, que salían del cañón disparadas y colisionaban con lo más profundo del alma de Regina.
—Capirote... —clamó Regina—, ¡sube aquí, lánzate!
El hombre bala tardó un tiempo, pero al fin se decidió a contestar:
— ¡No puedo, necesito que alguien me encienda la mecha! ¡Y desearía que fuera usted!
—No puedo bajar. Tengo vértigo —se dijo casi a sí misma Regina.
Regina y Capirote
De la noche al día Capirote accedió por fin a salir de su cañón y con más ganas que nunca de volar. La compañía entera se extrañó de que hubiera salido sin que la “mujer de su vida” le encendiera la mecha, como él exigía, pero por si acaso nadie se atrevió a preguntar.
Se reanudó el número del hombre bala después del mes y pico que pasó allí metido. Aquella noche la expectación fue máxima, ya que habían colgado carteles por todo el pueblo anunciando dicho evento. Corno siempre, fue Bambino quien se encargó de encender la mecha. El hombre bala volvió a ganarse los aplausos de su público. Todo volvía a ser como antes.
Lo que todos ignoraban era que para Capirote y Regina había empezado un idilio de amor que se limitaba a una única cita diaria de décimas de segundos, pero era tiempo suficiente para que cuando Capirote, durante la función, pasaba volando al lado de ella, se dieran un beso fugaz y Regina le colocara al vuelo una notita entre su mejilla y la correa del casco.
Durante el resto del tiempo alimentaban su deseo recordando aquel instante.
Estuvieron así largo tiempo. Siempre sigilosos en su amor de cuentagotas. Hasta que por fin Capirote, con paciencia y dedicación, aprendió a encender sin ayuda de nadie, la mecha de su cañón.
RIKI BLANCO, Cuentos pulga, Thule Ediciones, Barcelona, 2006.

Fuente: palabrasmaldichas( un blog que anima a ler e a mercar bos libros como este "Cuentos Pulga")

Un spot publicitario

2009-01-04T02:21:00.003+01:00

Impactante vídeo publicitario da campaña canadinana de fomento da lectura que promove a Fondation pour l'alphabétisation. Baixo o lema "When we don't read, imagination disappears" ("cando non lemos, desaparece a imaxinación"), amosa aos personaxes dos contos tradicionais hospitalizados, agonizando algúns, porque ningunha mente lles da cobixo. Resulta unha interesante metáfora daquelo que dende Marimanta perseguimos con teima: a tan desexada biblioteca infantil. Mentres non haxa espazos para a lectura, estamos a perder un precioso tempo de expansión interior (cultural, formativa e, en definitiva, humanizadora) de xeracións de nenas e nenos. O día en que esa biblioteca bote a andar (lembramos que xa foi anunciada na prensa: http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2008/12/31/0003_7434279.htm) estarase poñendo en valor a necesidade de ir curando esta sociedade doente a base do único antídoto posible: o coñecemento.

Salón do libro infantil e xuvenil de Pontevedra

2008-12-31T00:35:00.002+01:00

Aínda queda tempo: terá lugar entre o 1 e o 7 de febreiro de 2009. Pero na súa páxina web pódense ver xa avances, actividades, e parte do programa. Resúltanos especialmente interesante a recomendación de libros que fan na rede: clasificados por idades, pero todos eles seguindo unha temática común, a temática do Salón deste ano, HISTORIAS DE AMOR. Se a alguén lle apetece regalar nestas datas de regalos un libro a unha nena ou un neno, facendo click aquí terá onde escoller arreo.

OBRADOIRO DE CREACIÓN LITERARIA

2008-12-28T00:38:00.001+01:00

O colectivo Marimanta, que vén de rematar os obradoiros de Banda Deseñada, desexa seguir coa súa liña formativa para lectores, organizando para o mes de xaneiro un OBRADOIRO DE CREACIÓN LITERARIA. Este será impartido polo escritor e editor (da editorial Galaxia) Francisco Castro, con gran experiencia na formación de rapaces e adultos nas técnicas da escritura creativa. O curso está dirixido a rapazas e rapaces de entre 10 e 12 anos de idade, e terá un límite de 15 asistentes (por rigorosa orde de matrícula). Terá lugar en dous sábados, o 17 e o 24 de xaneiro, con dúas horas de duración cada un dos días (sábado 17 - de 11:30 a 13:30h; sábado 24 - de 11:00 a 13:00h.), no Salón Azul do Edificio Liceo.
O prezo para os asistentes é de 20 euros, e o lugar para apuntarse será na Biblioteca Municipal. O prazo de matrícula será do 8 ao 15 de xaneiro, ambos incluídos.